امیر همایون اسفراینی

(وف 902 ق)، شاعر، متخلص به همایون. از بزرگ‏زادگان اسفراین بود. دوران تربیت او در خراسان سپرى شد و در جوانى به تبریز رفت. به دربار سلطان یعقوب آق‏قویونلو راه یافت. طرح محبت با یكى از ملازمان سلطان یعقوب به نام شیخ ولى‏بیگ ریخت و این دوستى تا پایان عمر برقرار بود. سلطان یعقوب به دیده‏ى احترام به امیر همایون مى‏نگریست. اما پس از آن كه نسبت جنون به او دادند به فرمان پادشاه مدتى در بند شد و پس از آن كه هوشیارى او محرز شد از حبس رها شد و از مقربان سلطان گردید. وى همچنین قاضى عیسى را كه از حامیان او بود ستایش مى‏كرد. پس از مرگ سلطان یعقوب و كشته شدن قاضى عیسى، تبریز را ترك كرد. در این هنگام شیخ ولى‏بیگ به سبب مخالفتى كه با صوفى خلیل موصلو حامى بایسنقر پسر یعقوب داشت تبریز را ترك گفت و به قریه‏ى ارمك از توابع كاشان و قلعه‏اى در مجاورت آن رفت. و در آنجا حكومت كرد. امیر همایون نیز كه به او محبت داشت به كاشان رفت و مورد حمایت شیخ ولى‏بیگ قرار گرفت. وى در همان جا در گذشت. اثر وى «دیوان» اشعار كه حدوداً دو هزار بیت دارد.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.