منوچهر امیری

(تو 1299 ش)، نویسنده، مترجم و شاعر. وى نواده‏ى حاج محمدتقى امیرالامراء بود. در كرمانشاه متولد شد. در كودكى به تهران آمد، سپس به تبریز رفت و در آنجا تحصیلات ابتدایى خود را به پایان رساند. در سال 1314 ش به تهران بازگشت و دوره‏ى متوسطه را تمام كرد، سپس از دانشكده‏ى ادبیات دانشگاه تهران لیسانس گرفت. در سال 1322 ش در دانشسراى عالى به تدریس پرداخت. در خلال این مدت موفق به اخذ دكترى ادبیات فارسى شد. از سال 1342 تا 1348 ش نماینده‏ى فرهنگ و هنر در آمریكا بود و پس از بازگشت به ایران در دانشكده‏ى ارتباطات اجتماعى و مدرسه‏ى عالى ادبیات به تدریس پرداخت. در سال 1350 ش به دعوت دانشگاه یوتا به امریكا رفت و در سال در آنجا به تدریس پرداخت. در بازگشت، به استادى دانشگاه شیراز منصوب شد و سرانجام در سال 1364 ش بازنشسته گردید. برخى از آثار وى: فرهنگ كتاب «الابنیه عن حقایق الادویه»؛ ترجمه‏ى «منظومه‏ى سهراب و رستم»؛ ترجمه‏ى «منظومه‏ى فردوسى در تبعید»؛ ترجمه‏ى «سفرنامه‏ى گالیور»؛ «آشنایى با شكسپیر»؛ ترجمه‏ى «مالك و زارع در ایران»؛ ترجمه‏ى «بازگشت ده هزار یونانى»؛ ترجمه‏ى «سفرنامه‏ى فریزر»؛ ترجمه‏ى «روس و انگلیس در ایران»؛ ترجمه‏ى «سفرنامه‏ى جكسن» یا «ایران در گذشته و حال».

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.