عبدالباقی بدیع مدیری

(1380 -1298 ق)، شاعر. در سنندج متولد شد و در همان شهر به تحصیل علوم دینى پرداخت. در سال 1320 ق براى ادامه‏ى تحصیل به شهرهاى عراق، شام و مصر رفت، در مصر در محضر شیخ ابوالوفا كردى حاضر شد. پس از آن به ایران برگشت. بدیع به استانبول رفت و در آنجا زبان تركى را فراگرفت، سپس به بغداد رفت و در دارالمعلمین آنجا نام‏نویسى كرد. پس از پایان دوره‏ى آن به بصره اعزام و در مدرسه‏اى به نام تحسین سیرت به تدریس مشغول شد. میرزا عبدالباقى در آغاز جنگ جهانى اول به ایران بازگشت و در شهر كرمانشاه به تدریس پرداخت. او اطلاعات وسیعى در علوم و جغرافى داشت. نقاشى مى‏كرد، شعر مى‏گفت و عربى و تركى را خوب مى‏دانست و متمسك به طریقه‏ى نقشبندیه بود و به عارف بزرگ حاج شیخ شكرالله سنندجى ارادت مى‏ورزید. در سنندج وفات یافت. آثارى از وى به جاى مانده، كه عبارتند از: «منظومه‏ى بدایع بدیع»؛ «سرگذشت و مولودنامه و معراج نامه‏ى رسول اكرم»؛ «تاریخ شهریاران»؛ «تاریخ مفصل رجال عالم باستانى»، به نثر فارسى.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.