علی اصغر بروجردی

(1276 -1231 ق)، عالم، متكلم امامى و شاعر، متخلص به اصغر و نیر. در بروجرد به دنیا آمد. مقدمات علوم را در زادگاهش فراگرفت. سپس به نجف رفت و از بزرگانى همچون شیخ محمد حسن نجفى، صاحب «جواهر»، و شیخ محمد حسین، صاحب «فصول»، و سید ابراهیم موسوى، صاحب «ضوابط» و شیخ حسن فقیه، فرزند شیخ جعفر كاشف الغطاء، استفاده كامل برد، و فیض حضور اكثر محدثان و مفسران و حكماى عصر خود را یافت. او شعر مى‏سرود و در مثنوى‏اش اصغر تخلص مى‏كرد، اما در «دیوان» خود تخلص نیر داشته است. وى آثار سودمندى به جاى گذاشت، از جمله: «الافاضات الرضویة»، در نشئات مختلفه، از بدو خلقت تا محشر؛ «البوارق اللامعة»، در خلافت امیرالمؤمنین (ع)؛ «التیمم»؛ «در مكنون»، مثنوى عرفانى؛ «سیف الشیعة»؛ «سیف المجاهدین»، در احكام جهاد و دفاع؛ «شرح منظومه فقهیه»؛ «ضیاء النور»، مثنوى عرفانى عرفانى و اخلاقى؛ «عقائد الشیعة»؛ «اللؤلؤ المنثور»، در بعض خطب امیرالمؤمنین (ع)؛ «لآلى الكلام»، در فروع و احكام؛ «مخزن الاسرار»؛ «معدن الحكمة»؛ «منهج الحق»، در مسائل مختلفه بین الفریقین؛ «مهمات الاصول»، در اصول فقه؛ «نور الانوار»، در احوال حضرت قائم (عج).

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.