محمد رحیم بروجردی

(1309 -1224 ق)، فقیه اصولى و مجتهد. معروف به بالاخیابانى. در آغاز كودكى به تحصیل ادب و زبان عرب مشغول گشت و به خاطر استعداد و مهارتى كه در ادبیات عرب داشت، كتابى در همان اوان كودكى در نحو تصنیف كرد كه مورد قبول طلاب شد. سپس در محضر علما و فقها حاضر شد و از سید بزرگوار سید شفیع جاپلقى و حاج ملا اسد الله بروجردى استفاضه كرده است. در سال 1241 ق به نجف اشرف رفت و از محضر شیخ محمد حسن نجفى صاحب «جواهر» بهره‏ها برد و در همان اوقات شرحى محققانه بر «مختصر نافع» در فقه تألیف كرد كه مورد تحسین و تقدیر صاحب «جواهر» گردید و از او اجازه‏ى اجتهاد گرفت. مدتى در نجف به تحصیل پرداخت و سپس در كربلا مقیم شد. در سال 1258 ق به اصرار دانشمندان مشهد و بزرگان خراسان و امر صاحب «جواهر» به مشهد رفت و به ترویج علوم و نشر احكام اشتغال ورزید و شاگردان زیادى از محضرش استفاده كردند. وى دو بار به سفر حج رفت و در سال 1266 ق پس از فتنه‏ى سالار در خراسان، امیركبیر او را به تولیت آستان قدس رضوى منصوب كرد. وى بر اثر بیمارى وبا در سن 85 سالگى دار فانى را وداع گفت و در جوار مرقد امام رضا (ع) دفن گردید. از آثار وى: «كتابى در نحو» كه در كودكى نوشت، «تقریرات دروس فقه و اصول حاج سید شفیع جاپلقى و حاج ملا اسدالله بروجردى»؛ «شرح المختصر النافع»، «الهدایة الرضویه»، «رساله در اثبات سیادت»؛ «رساله در بیع فضولى»؛ «جوامع الكلام» در شرح «قواعد الاحكام» علامه حلى؛ «رساله در اعمال سال»؛ «رساله در اجازه‏ى شیخ میرزا محمد همدانى».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.