بزرگ علوی
(1376 -1283 /1282 ش)، مدرس و نویسنده. در خانوادهاى بازرگانپیشه و مشروطهخواه به دنیا آمد. پدرش فرزندانش را براى تحصیل به آلمان برد و آقا بزرگ پس از پایان آموزش مقدماتى و عالى در آلمان به ایران بازگشت و به كار نویسندگى و تدریس پرداخت. وى از دوستان نزدیك هدایت و مینوى بود. علوى در سال 1322 ش سردبیرى مجلهى «پیام نو» را به عهده گرفت. اما بعد از مدتى براى معالجه به اروپا رفت و به علت كودتاى 28 مرداد در اروپا ماندگار شد. علوى پس از پیروزى انقلاب به ایران آمد ولى پس از چندى از ایران خارج شد. وى استاد دانشگاه برلین بود كه پس از فراغت به پژوهش پرداخت و در برلن درگذشت. از آثار وى: الف- داستان: «دیو»؛ «چمدان»؛ «ورق پارهاى زندان»؛ «پنجاه و سه نفر»؛ «نامهها»؛ «چشمهایش»؛ «میرزا»؛ «سالاریها». ب- ترجمه: «دوشیزهى اورلئان»، شیللر؛ «كسب و كار خانم وارن»، برنارد شاو؛ «دوازده ماه»، ساموئل مارشاك؛ «مستنطق» پرستیلى؛ «حماسهى ملى ایران»، نولدكه؛ «باغ آلبالو»، چخوف؛ «افسانهى آفرینش هدایت»، از فارسى به آلمانى؛ «گلهاى آبى»، و انداوالیسلوسكایا؛ «دو فریفته»، لوپادوویسكى. ج- نقد و پژوهش: «صادق هدایت»، پیام نو؛ «ناصر خسرو مروزى قبادیانى»، پیام نو؛ «نقد شوهر آهو خانم اثر افغانى»، كاوه.
نظرات کاربران
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.