علی پرتو اصفهانی

(وف 1304/1303 ق)، خطاط و شاعر، متخلص به پرتو. مشهور به آقاجان. در لنجان، یكى از توابع اصفهان چشم به جهان گشود و تحصیلات خود را در آن شهر به پایان برد. به كسب هنر خط نسخ پرداخت و در زمره‏ى استادان این خط درآمد. پرتو علاوه بر خوشنویسى، شاعر خوش‏طبعى بود و در اقسام شعر مهارت داشت و بیشتر غزل مى‏سرود. او سالهاى آخر زندگى را در تهران به سر برد و در دربار ناصرالدین شاه معزز مى‏زیست. در اصفهان درگذشت. از وى «دیوان» شعرى بر جاى مانده است. از خطوط او: یك قطعه نسخ كتابت خوش و رقاع عالى، با رقم: «و انا العبد الاقل الداعى ابن محمد على، علیرضا شهر بآقاجان فى محروسة اصفهان... سنة 1205»؛ یك قطعه نسخ كتابت خوش، با رقم: «العبد پرتو الاصفهانى، سنة 1263»؛ قرآن رحلى جلد روغنى، به خط نسخ و رقاع كتابت جلى خوش، ترجمه‏ى فارسى نستعلیق كتابت خوش، با رقم: «... در عهد دولت... ناصرالدین شاه... كمترین بنده‏ى این قرآن كریم... فى سنة 1277»؛ قرآن وزیرى جلد روغنى مذهب، نسخ خوش، با رقم: «... علیرضا... ملقب... آقاجان.... پرتو تخلص اصفهانى... 1297». چهار اثر دیگر وى در «احوال و آثار خوشنویسان» ذكر شده است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.