سلیمان تنکابنی

(وف ح 1250 ق)، فقیه، ادیب، متكلم و پزشك ایرانى. مقدمات علوم را در زادگاهش فراگرفت. در جوانى به همراه برادرش، ملا عبدالمطلب، رهسپار عتبات عراق گردید و چندى در شهرهاى مقدس آن سرزمین به تكمیل تحصیلات خود پرداخت. سپس راهى اصفهان شد و بیست و دو سال در خدمت آخوند ملاعلى نورى مازندرانى شاگردى كرد و كتب ملاصدرا را نزد وى فراگرفت. «شرح لمعه» را نزد ملا محمدعلى نورى آموخت. پس از آن خود به تدریس روى آورد و در اصفهان «تجرید الكلام»؛ «شوارق»؛ «شرح لمعه» و «تفسیر قاضى بیضاوى» را درس مى‏گفت. میرزا سلیمان به آموختن دانش پزشكى پرداخت و در رشته‏ى پزشكى شاگرد میرزا اسماعیل اعرج اصفهانى بود. میرزا اسماعیل به تنكابنى طب آموخت و خود نیز نزد او شرح «تجرید الكلام» فرا مى‏گرفت. میرزا سلیمان در اصفهان به ملامحراب، عارف گیلانى، دست ارادت داد. میرزا سلیمان تنكابنى پدر میرزا محمد تنكابنى، مولف «قصص العلماء»، است. از جمله آثار وى: حاشیه بر «مطول» تفتازانى؛ حاشیه بر «مفاتیح الشرائع» ملامحسن فیض كاشانى؛ حاشیه بر «الفوائد الضیائیه» جامى، حاشیه بر «شرح الاسباب»، در پزشكى؛ حاشیه بر «حكمه العین»؛ حاشیه بر «حیوه القلوب»؛ حاشیه بر «تذكره الائمه»؛ رساله‏اى در وبا و طرز معالجه‏ى آن.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.