محمدشفیع جاپلقی

(وف 1280 ق)، عالم امامى. وى تحصیلات ابتدائى را در زادگاهش جاپلق فراگرفت. و علوم ادبى و عربى را در اراك نزد ملا عبدالحمید آموخت. سپس راهى كاشان و اصفهان شد و در آنجا به فراگیرى فقه و اصول پرداخت. در اصفهان از مجلس درس استادانى چون محمدجعفر آباده‏اى، آقا محمدعلى هزارجریبى و ملاعلى نورى مازندرانى بهره‏مند شد. به عتبات مهاجرت كرد و بر سر راهش مدتى در كرمانشاه توقف كرد و در محضر درس ملا عباسعلى كزازى حاضر شد. در كربلا به حوزه‏ى درس سید محمد مجاهد و سید محمدمهدى طباطبایى، فرزندان سید على طباطبایى، صاحب «ریاض»، ملا محمدشریف مازندرانى و ملا على‏اكبر خراسانى پیوست. از شریف‏العلما اصول و از ملااحمد نراقى فقه آموخت. وى پس از پایان تحصیلات در بروجرد ساكن شد و به تدریس و تالیف روى آورد. در فقه و اصول و حدیث و رجال و معقول مهارت داشت. از شاگردان وى، میرزا محمدحسن آشتیانى، ملا حسنعلى ملایرى تویسركانى، شیخ محمد رحیم بروجردى، سید حسین بروجردى، ملا محمدعلى محلاتى شیرازى و ملا محمدعلى سلطان‏آبادى بودند. از جمله آثار وى «الاصول كربلائیه» یا «القواعد/ الفوائد الشریفیه» كه این كتاب تقریر شریف‏العلماى مازندرانى، استاد جاپلقى بود اما چون ناتمام ماند پسرش، سید على‏اكبر ملقب به آقا كوچك، آن را كامل كرد؛ «ماهج الاحكام» در مسائل حرام و حلال؛ «روضه البهیه»، در اجازه‏ى شفیعیه؛ شرح «تجارت شرح لمعه»؛ «مرشد العوام».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.