شریف ‏الدین علی جرجانی

(816 -740 ق)، شاعر، متكلم، حكیم و محدث حنفى. در قریه‏ى طاعون استرآباد تولد یافت. در همان جا به كسب علوم پرداخت و براى تكمیل تحصیلات به شیراز رفت و در آنجا نزد قطب‏الدین رازى و محقق دوانى بود و از استادش قطب‏الدین روایت كرد. پسرش و جلال‏الدین محمد بن عبدالعزیز الشافعى و شیخ منصور بن حسن كازرونى نیز از او روایت كرده‏اند. قاضى نورالله به گواهى شاگردان جرجانى، سید محمد نوربخش و شیخ محمد بن ابى‏جمهور احسایى، او را شیعه مى‏داند. شاه شجاع در سال 779 ق او را به شیراز برد و در مدرسه‏ى دارالشفاء به تدریس گماشت. جرجانى بعد از فتح شیراز به دست تیمور گوركانى به سمرقند فرستاده شد و در این شهر با سعدالدین تفتازانى محاورات و مباحثاتى داشت. بعد از مرگ تیمور به شیراز آمد و در همان جا درگذشت. از جمله آثار وى: «الاصول المنطقیه»؛ «المترجمان فى لغات القرآن»؛ «حاشیه بر شرح مطالع»؛ «حاشیه‏ى شرح حكمه العین»؛ «حاشیه آداب البحث»؛ «رساله‏ى القدر»؛ «حاشیه شرح شمسیه»؛ «حاشیه مشكاه المصابیح»؛ «رساله در تقسیم علوم»؛ «رساله در وجود»؛ «شرح التذكره النسیریه»؛ «تعریفات».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.