جهانگیر قشقایی

(1328 -1243 ق)، فیلسوف، فقیه، عارف و شاعر. از تیره‏ى دره شورى ایل قشقایى بود. در چهل سالگى كه براى تكمیل هنر به اصفهان آمد ناگهان شوق فراگیرى دانش در او بیدار شد و از زندگى ایلى دست كشید و در مدرسه‏ى صدر اصفهان به فراگیرى علوم دینى روى آورد. جهانگیرخان حكمت و فلسفه را نزد محمدرضا حكیم قمشه‏اى، متخلص به صهبا، و فقه را در خدمت ملا حسین على تویسركانى و شیخ محمدحسین نجفى آموخت و طب را نیز در محضر ملا عبدالجواد، پزشك معروف اصفهان، فراگرفت. او در فقه و اصول و ریاضیات و حكمت مهارت یافت و پس از آن در همان مدرسه‏ى صدر مدت چهل سال دروس فقه و اصول و ریاضیات و حكمت را تدریس و شاگردان بسیارى تربیت كرد. آیت‏اللَّه سید حسین طباطبایى بروجردى، آقا ضیاءالدین عراقى و آقارحیم ارباب از شاگردان وى بودند. جهانگیرخان در اصفهان درگذشت و در تخت پولاد دفن شد. از او اشعار پراكنده‏اى نیز بر جاى مانده است؛ از آثار وى شرحى بر «نهج‏البلاغه» است.[1] (میرزا) جهانگیر (خان)؛ دانشمند ایرانى (ف. اصفهان. 1328 ه.ق) از خوانین قشقایى و از اهالى دره شولى یا كشكولى. وى ساكن دهاقان بختیارى و جامع معقول و منقول بود و بسیارى از بزرگان قرن اخیر از محضر او استفاده كرده‏اند. از شاگردان او آیت‏اللَّه بروجردى، سید حسن مدرس، فاضل تونى، وحید دستگردى هستند. وى در مدرسه‏ى صدر اصفهان تدریس مى‏كرد.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.