حیاتی

(س دوازدهم و سیزدهم ق)، شاعر و عارف. حیاتى آیین و روش عارفان را از همسرش نورعلیشاه آموخت و داراى طبع موزون و قریحه‏اى توانا بود و در نظم و نثر دستى توانا داشت. سروده‏هایش بیشتر آمیخته به گفته‏ها و راه و روش عارفان است. پس از درگذشت نور علیشاه، با ملا محمد نامى از مردم خراسان ازدواج كرد. شادوران وحیدى در مورد او چنین گفته است: «او بزرگترین شاعره‏ى قرن اخیر است». از آثار او: «دیوان» اشعار در حدود ده هزار بیت، با مقدمه‏اى به نثر بسیار شیوا و فصیح.[1] 1213 ق، بى‏بى جانى از زنان عارف و شاعر. وى از اهالى هرات و خواهر رونق علیشاه و همسر نورعلى شاه از بزرگان صوفیه بود. قواعد و اصطلاحات عرفانى را نزد همسرش فراگرفت. پس از قتل معصوم علیشاه (1212 ق)، نور علیشاه به همراه حیاتى به عثمانى پناهنده شد و بعد از مدتى در شهر موصل درگذشت. چندى پس از مرگ وى همسرش با ملا محمد خراسانى ازدواج كرد. حیاتى طبع شعر داشت و حدود ده هزار بیت شعر گفته كه غالبا شامل مضامین و اصطلاحات عرفانى است. دیوان اشعار او مشتمل بر پنجاه الى شصت غزل است كه چاپ شده است (1349 ش) از اشعار اوست: ایا طایر قدس عرش آشیان مجو دانه از دام این خاكدان قفش بشكن و بال و پر باز كن به گلگشت و گلزار پرواز كن منع دلم از ناله مكن در پى محمل كز ناله كسى منع نكرده است جرس را[2]

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.