محمدرضا دامغانی

(وف ح 1300 ق)، عالم، ادیب و شاعر. وى از شاگردان برجسته‏ى آقا سید ابراهیم قزوینى، صاحب «ضوابط»، و هم دوره‏ى حاج ملا على كنى بوده و با ملا آقاى دربندى مكالماتى داشته است. او پس از تكمیل تحصیلات خود در كربلا به ایران بازگشت و در دامغان و مشهد به انجانم وظائف دینى پرداخت. در «المآثر و الآثار» از وى به عنوان مجتهد و عالم ربانى عصر ناصرى نام برده شده است. وى از خود اشعارى به جاى نهاده و كتاب «منتهى المقال فى علم الرجال» را به خط خویش نگاشته است.[1] محمدرضا بن حبیب‏اللَّه دامغانى عالمى ادیب و فاضلى اریب بوده است. وى در كربلا نزد بزرگان علم تلمذ نموده و بعد به ایران برگشته و در دامغان و مشهد در سال 1288 قمرى به اقامه جماعت و خدمات دینى اشتغال داشته است. اشعارى دارد كه از آنهاست: ستبقى خطوطى فى القراطیس برهة و ایدى كتاب الخطوط تراب و ما الدهر الا عیشة بعد عیشة و ما العیش الا قیعة و سراب و لا خیر فى الدنیا فان حلالها علیه حساب و الحرام عقاب آن بزرگوار بعد از سال 1290 قمرى از دنیا رفته است رحمةاللَّه‏علیه. جناب آقاى شاه‏چراغى در كتكاب ارمغان دامغان (مخطوط) خود گوید: مرحوم حاج میرزا رضا مشهور به شریعتمدار از علماء بزرگ و مقتدر و باكفایت و معاصر دوره ناصرى و از شاگردان مبرز آقا سید ابراهیم صاحب ضوابط و هم‏دوره مرحوم حاج ملا على كنى معروف بوده است و با مرحوم ملا آقا دربندى مكالماتى داشته‏اند الى آخره.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.