تقی دانش تفرشی

(1326 -1250 ش)، خطاط:، منشى و شاعر، متخلص به دانش. ملقب به ضیاء لشكر و مستشار اعظم. معروف به بلور. در تفرش به دنیا آمد. از كودكى نزد ملا عبدالحمد یزدى و میرزا على محمد به تحصیل زبان عربى و ادبیات فارسى پرداخت و تعلیم خط گرفت. در یازده سالگى قصیده‏اى در هفتاد بیت به رشته‏ى نظم كشید كه سبب شهرتش شد. از آن پس به دبیرى میرزا یوسف خان مستوفى الممالك منصوب شد، آنگاه سالها در همین سمت در شهرهاى مختلف، در دستگاه ظل‏السلطان و ناصرالملك و میرزا على‏اصغر خان اتابك به خدمت اشتغال ورزید. در سال 1315 ق «تذكره‏ى صدر اعظمى» را در شرح شاعران معاصر اتابك نگاشت و در سال 1319 ق فكاهیات خود را به نام «دیوان حكیم سورى» به چاپ رسانید. در سال 1327 ق به شیراز رفت و چندى ریاست عدلیه و دفتر ایالتى آن شهر را به عهده داشت. تقى خان در نوشتن اقسام خط توانا بود و نمونه‏هایى كه از خط او به جا مانده، بیانگر استادى وى است. وى مدعى بود كه قانون اساسى ایران را به دستور مظفرالدین شاه یك شب تا صبح نگاشته است. دانش در تهران درگذشت. او در مجموع بیست و دو جلد كتاب نگاشته كه همه‏ى آنها به خط اوست و این آثار غیر از «تذكره‏ى نون والقلم»- كه در شرح حال خطاطان ایران است- همگى منظوم‏اند و صد هزار بیت شعر را شامل مى‏شود. مهمترین آنها عبارت‏اند از: «دیوان» اشعار، مشتمل بر غزلیات، قصاید، قطعات، رباعیات و پهلویات؛ «نوشین روان»؛ «مثنوى اكسیر اعظم»؛ «فردوس برین» و چند اثر دیگر.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.