محمد داوری شیرازی

(1283/1282 -1238 ق)، خطاط، نقاش، ادیب و شاعر، متخلص به داورى. در شیراز به دنیا آمد. علوم ادبى و عربى و آداب سخنورى و خوشنویسى را در محضر پدر و برادر مهتر خود وقار، آموخت و فنون نقاشى و چهره‏نگارى و نیز زبان و ادبیات تركى را از شخصى به نام حاجى اسداللَّه فراگرفت. داورى در سرودن انواع مختلف شعرى بویژه قصیده مهارت داشت. خطوط هفت گانه را خوش مى‏نوشت و در نستعلیق قوى‏دست بود. صاحب «طرائق الحقائق» مدت دو ماه نزد وى تعلیم خط گرفته است. او همچنین در هنر نقاشى بخصوص آبرنگ، شیرین قلم و صاحب ابتكار بود و تذهیب و آرایش تصاویر را نیكو مى‏دانست. دیوان بیگى، مولف «حدیقه الشعراء»، وى را «شمس القلاده‏ى» خاندان وصال دانسته است. از كارهاى هنرى این استاد، تذهیب و نقاشى «شاهنامه‏ى» فردوسى است كه بعدها توسط لطفعلى خان شیرازى و میرزا آقاى نقاش تكمیل شد. داورى در زادگاه خود درگذشت و در كنار میرزاى سكوت، در حرم شاهچراغ به خاك سپرده شد. «دیوان» اشعار وى در حدود پانزده هزار بیت دانسته‏اند. در بعضى منابع «رساله‏اى در عروض» و كتابى در «معانى و بدیع» و «فرهنگ» بزرگى به زبان تركى به وى نسبت داده‏اند. از آثار چهره‏پردازى وى: چهار قطعه تصاویر آبرنگى از قیافه رجال برجسته‏ى دوره‏ى ناصرى كه در مرقعى با خطوط متنوع ترتیب یافته است؛ تصویر محمد شفیع وصال كه بر روى تشكى نشسته است. از خطوط او: یك نسخه شش دفتر «مثنوى» مولانا، به قلم كتابت خفى عالى، با رقم:؛... و انا العبد... محمد المتخلص بداورى ابن المرحوم وصال... سنه‏ى 1267»؛ یك نسخه «لوایح» جامى، به قلم كتابت خفى خوش، با رقم: «... فى سنه‏ى 1276... و انا العبد داورى بن وصال»؛ یك نسخه «چهار مقاله‏ى» نظامى عروض، به قلم كتابت خوش، با رقم: «... حرره داورى بن وصال غفر له، سنه‏ى 1279»؛ یك نسخه «سحر حلال»، به قلم كتابت خوش، با رقم: «... داورى بن وصال 1282». چهار اثر دیگر وى در «احوال و آثار خوشنویسان» ذكر شده است.[1] محمد متلخص به داورى سومین پسر وصال از شاعر از قرن سیزدهم (و. 1238- ف. 1282 ه.ق.). وى در 1279 در تهران بود و در شیراز به بیمارى دق درگذشت و در بقعه شاه چراغ شیراز مدفون گردید.

محمد داوری شیرازی

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته