درویش عبدالمجید

(1185 -1150 ق)، خطاط و شاعر. متخلص به مجید و خموش. وى از مردم طالقان قزوین بود. در آغاز جوانى به اصفهان آمد و معلومات خود را در آنجا تكمیل كرد و سرآمد هنرمندان فن خط شد. او از معاصران لطفعلى آذر بیگدلى بود. عبدالمجید برجسته‏ترین استاد خط شكسته نستعلیق است، همانطور كه خط نستعلیق به دست میرعماد كمال یافت، خط شكسته را نیز درویش به حد اعلى رسانید. چنان كه شش دانگ جلى را چون كتابت خفى و غبار، استوار و شیرین مى‏نوشت. وى علاوه بر شكسته نستعلیق، خط نستعلیق و شكسته تعلیق را نیز خوش مى‏نوشت. او در سرودن شعر نیز توانا بود و «دیوان» غزلیاتش در حدود هزار و پانصد بیت است. مهمترین شاگردان بى‏واسطه‏ى او میرزا كوچك اصفهانى، فضلعلى بیك دنبلى و خواجه ابوالحسن فسایى مى‏باشند. درویش عبدالمجید در اصفهان درگذشت و در تخت فولاد، روبروى تكیه میرفندرسكى دفن شد. از آثار وى: مرقع (40 رقعه) شكسته‏ى نیم دو دانگ و كتابت خفى و غبار ممتاز، با رقمهاى: «... سنه‏ى 1179 و در دارالسلطنه‏ى اصفهان... بنده‏ى باخلاص عبدالمجید» و «... تحریر شد العبد المجید 1182» و «... حرره العبد الاقل عبدالمجید فقیر تاریخ 1184 در دارالسلطنه‏ى اصفهان» و «نقل از خط استادى شفیعا نمود بنده‏ى كمترین عبدالمجید درویش سنه 1173». «... بتاریخ 1184 مسوده نموده عبدالمجید فقیر» و... از گرانبهاترین آثار وى، جز مقطعات و مرقعات متعدد، نسخه‏ى «كلیات» سعدى است كه در كتابخانه‏ى سلطنتى مضبوط مى‏باشد.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.