بایزید دوری هروری

(وف 986 ق)، خطاط و شاعر، متخلص به دورى. از مردم هرات بود و به میردورى مشهور. چون خود را از ابناء ملوك مى‏دانست، پیش از نام خود سلطان مى‏نهاد. وى یكى از شاگردان طراز اول میرعلى هروى و مورد توجه استاد بود و میرعلى او را «فرزند» خطاب مى‏كرد. ملا قاسم شادیشاه نیز استاد وى بود. سفرى به هندوستان رفت و در سلك ملازمان اكبر پادشاه درآمد و از این پادشاه لقب كاتب‏الملك یافت. گویند كه تا ورود میردورى به هندوستان، خوشنویسى به مهارت او در خط نستعلیق نیامده بود. آخر عمر به قصد گزاردن حج، عازم مكه گردید و در آب غرق شد. وى از غزلسرایان روزگار خود بود و صاحب مجموعه‏ى اشعارى به نام «مجمع الشعراء» كه آن را به حمیده بانو، مادر اكبرشاه، تقدیم كرد. نسخه‏اى از این مجموعه اشعار به خط خود شاعر در كتابخانه مركزى دانشگاه تهران موجود است. از آثار وى: یك نسخه «مثنوى خضر خانى و دولرانى» امیر خسرو از كتابخانه ریاست كپور هند، به قلم كتابت جلى خوش كه چنین تمام مى‏شود: «الفقیر الحقیر المذنب سلطان بایزید به میرنظام مشهور بدورى بتاریخ شهر محرم‏الحرام سنه‏ى 976»؛ یك قطعه از مرقع، به قلم دو دانگ و كتاب خوش؛ با رقم: «الفقیر المذنب سلطان بایزید دورى غفر ذنوبه...»؛ یك قطعه به قلم نیم دو دانگ و كتابت جلى خوش، بار قم: «العبد كاتب الملك، المشتهر بدورى غفر ذنوبه. فى تاریخ شهر شوال سنه‏ى 985 ق...».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.