ابوالفتح سلیم رازی

(وف 447 ق)، فقیه، اصولى، مفسر، ادیب شافعى و محدث. وى در آغاز فنون ادب را به كمال آموخت و پس از چهل سالگى به تدریس پرداخت. او در فقه شاگرد ابوحامد اسفراینى بود و از احمد بن محمد بن بصیر و احمد بن فارس لغوى و محمد بن جعفر تمیمى و ابى‏حامد اسفراینى و احمد بن محمد بن صلت مجبر و ابواحمد فرضى روایت مى‏كرد. وى به بغداد رفت و به فقه پرداخت و به نشر علم در سواحل شام و صور همت گماشت. ابوبكر خطبى و ابومحمد كتانى و سهل بن بشر اسفراینى و فقیه نصر بن ابراهیم مقدسى و ابوالقاسم نسیب از وى روایت كردند. گویند: وقتى كه در بغداد بود نامه‏هایى را كه برایش مى‏آمد باز نمى‏كرد و همه را جمع مى‏كرد، تا موقعى كه از تحصیل علم فراغ حاصل كرد، سپس همه‏ى نامه‏ها را گشود و خواند و به اخبار دردناك مندرج در آنها- كه اگر قبلا خوانده بود از كار علم باز مى‏ماند همانند مرگ كسان و خویشان- وقوف یافت. سلیم در سفر مكه پس از انجام اعمال حج در ساحل جده در دریاى قلزم غرق شد. از آثارش: «التقریب» در فروع؛ «روح المسائل»، در فروع؛ «ضیاء القلوب»، در تفسیر قرآن؛ «غریب الحدیث»؛ «الكافى»، در فروع؛ «المجرد»، در فروع؛ «الاشاره»، در فروع.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.