ابوعلی احمد رودباری

(وف ح 322 ق)، صوفى، ادیب و فقیه. در رودبار متولد شد. و در بغداد ساكن گردید. او از وزیرزادگان سلاله‏ى كسرى بود و نسبش را به انوشیروان مى‏رساند. روزى با مریدان جنید بغدادى صحبت كرد و چون كلماتى از او شنید در دل وى محبت اهل طریقت جاى گرفت و ترك مال و منال كرد و در سلك مریدان جنید درآمد. از مسعود رملى حدیث روایت كرد. با ابن‏جلاء و ابوالحسین نورى و ابوحمزه بغدادى صحبت داشت و همنشین بود. فقه را نزد ابوالعباس بن سریج و ادبیات را نزد ثلعب و حدیث را از ابراهیم بن سریج و ادبیات را نزد ثلعب و حدیث را از ابراهیم حربى آموخت. عاقبت به مصر رفت و خود مرجع استفاده علما شد. سرانجام در همان جا درگذشت. بعضى او را جامع سه علم شریعت و طریقت و حقیقت مى‏دانند. فرزند خواهرش، احمد بن عطا رودبارى، محمد بن عبداللَّه رازى، احمد بن على وجیهى و معروف زنجانى از شاگردان وى مى‏باشند. وى تصانیفى نیكو در تصوف دارد. اشعارى نیز از وى به جاى مانده است. از كلمات او است: «برترین یقین آن است كه حق را در چشمان تو عظمت بخشد و هرچه جز اوست كوچك گرداند، و امید و ترس را در دلت تثبیت كند».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.