ابوطالب زاهدی گیلانی

(1127 -1058 ق)، مفسر، عالم دینى، ریاضیدان، شاعر و خطاط. در لاهیجان متولد شد. علوم عربى و سطح را در همان شهر نزد شیخ‏الاسلام ملا حسن لاهیجى خواند. در بیست سالگى به اصفهان رفت و ریاضى را نزد ملا رفیع یزدى و سایر علوم متداول را از اكابر علماى آن شهر همچون آقا حسین خوانسارى فراگرفت و به مراتب عالیه‏ى علمى نایل گردید. چون از فقر قادر به خرید كتاب نبود كتابهاى مورد احتیاج خود را استنساخ مى‏كرد و تا روزى هزار بیت كه هر بیت پنجاه حرف بود مى‏نوشت. خوش خط و سریع‏القلم بود. وى كتابخانه‏اى با بیش از پنج هزار جلد كتاب گردآورد كه بسیارى از آنها را به خط خود تصحیح كرده و بر بیشتر آنها شرح و حاشیه نوشته است. «تفسیر بیضاوى» و «قاموس» و «تهذیب» و «شرح لمعه» را به خط خوش نوشت. در اصفهان وفات یافت و در همان شهر دفن شد. از آثار وى: «رساله الحركه»؛ رساله در «مساله العلم»؛ رساله در «عمل المسبع و المتسع و الدائره»؛ رساله در شرح آیه‏ى «قل الروح من امر ربى»؛ شرح قول ارسطو «لم صار ماء المطر خفیفا»؛ شرح حدیث «عرفت‏اللَّه بفسخ العزائم» كه برخى از این تالیفات را پسرش شیخ محمدعلى حزین لاهیجى به فارسى ترجمه و شرح كرده است.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.