زایری اصفهانی

(س نهم ق)، شاعر، متخلص به زایرى/ زایر. در اغلب تذكره‏ها او را در شمار زنان شاعر اصفهان آورده‏اند، ولى مولف كتاب «از رابعه تا پروین» وى را اهل تبریز دانسته است. برخى در زن بودن وى تردید دارند و سال مرگ او روشن نیست. وى شعر را نیكو مى‏سرود و از اشعار او ابیاتى چند بر جاى مانده است. از اوست: خوردن خون دل از چشم تو آموخته‏ام خون دل خورده‏ام و این هنر آموخته‏ام[1] اغلب تذكره‏ها او را از زنان شاعر اصفهان معرفى كرده‏اند ولى مولف كتاب از رابعه تا پروین او را اهل تبریز دانسته است. تاریخ حیات او در تذكره‏ها نیامده و تنها مولف مشاهیر نسوان حیات او را در اوایل قرن نهم هجرى نوشته است. غزل زیر از اوست: خوردن خون دل از چشم تر آموخته‏ام خون دل خورده‏ام و این هنر آموخته‏ام كار من بى تو بجز خون جگر خوردن نیست طرفه كارى كه به خون جگر آموخته‏ام شیوه عاشقى و رسم نظربازى را همه از مردم صاحبنظر آموخته‏ام ناصحا چند كنى منع من از عشق بتان من زاستاد ازل اینقدر آموخته‏ام «زایرى» بهر طواف حرم كوى كسى صبح خیزى زنسیم سحر آموخته‏ام تذكره روز روشن با توجه به صورت و معناى شعر در زن بودن شاعر تردید كرده است. برخى تذكره‏ها از او به بى‏بى زایرى یاد كرده‏اند.[2]

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.