صادق سرمد تهرانی
(1339 -1289/1286/1283 ش)، شاعر. در تهران متولد شد. پس از انجام تحصیلات ابتدایى و متوسطه در رشتهى حقوق به تصحیل پرداخت و به دریافت لیسانس توفیق یافت. سرمد از سال 1309 ش به كار و كالت دادگسترى پرداخت و از اعضاء هیئت مدیرهى كانون وكلا گردید و سالها سمت مشاور حقوقى و وكیل امور قضایى دربار سلطنتى و آستان قدس رضوى را به عهده داشت. سرمد بعد از شهریور 1320 ش امتیاز روزنامه «صداى ایران» را گرفت. در سال 1322 ش پس از جنگ جهانى دوم به دعوت دولت انگلستان به اتفاق چند تن از روزنامهنگاران به آن كشور عزیمت كرد و از آن جا به فرانسه رهسپار شد. در سال 1328 ش جزو ملتزمین شاه به عنوان ملكالشعراى دربار به پاكستان رفت. و قصاید و قطعاتى به یادگار این سفر سرود. در تهران بر اثر بیمارى سرطان درگذشت و در ابنبابویه دفن است. از آثار وى: «در آى كاروان»، شعر؛ «سعدى»، شعر؛ «كبوتر علم»، شعر؛ «نغمهى كمال»، شعر.[1]
شاعر، روزنامهنویس، حقوقدان و سیاستمدار، متولد 1280، فرزند سیدعلى است. تحصیلات دانشگاهى او ظاهرا در رشتهى حقوق ولى در ادبیات فارسى و انواع شعر از اساتید مسلم معاصر به شمار مىرفت. حرفهى اصلىاش وكالت دادگسترى بود و از این طریق ارتزاق مىنمود. مدتها عضویت هیئت مدیره كانون وكلاى دادگسترى را عهدهدار بود و در استقلال كانون مزبور سهم بسزائى دارد. بعد از شهریور 1320 به كار روزنامهنگارى پرداخت و به انتشار روزنامهى صداى ایران مبادرت نمود و مدتى متجاوز از هفت سال، روزنامهى مزبور را هفتهاى سه شماره انتشار مىداد. روزنامهى صداى ایران گرچه دورنماى سیاسى داشت ولى همیشه حاوى نكات ادبى و اشعار نغز و شیواى شاعران متقدم و معاصر از جمله خود سرمد بود.
سرمد در دورهى هیجدهم قانونگزارى، خود را كاندیداى انتخابات مجلس شوراى ملى نمود و از طرف مردم درهگز به نمایندگى انتخاب شد. سرمد در این دوره با پیشنهاد تبصرهاى كه مورد تصویب نمایندگان قرار گرفت، طرز انتخاب رئیس دانشگاه تهران را تغییر داد.
معروفیت سرمد بیشتر به علت شاعرى است. وى شاعرى توانا و خوشذوق و بدیههسرا بود. گرچه بیشتر ذوق به سرودن قصیده داشت لیكن در محافل و مجامع مختلف فىالبدیعه از سرودن غزل و رباعى نیز دریغ نمىنمود. سرمد در زمره سعراى طراز اول معاصر بوده است. وفات او در 1339 در تهران اتفاق افتاد و بیمارى سرطان او را در 59 سالگى از پاى درآورد. شهرت سرمد از لحاظ شعر و شاعرى تنها در ایران نبود، در هند و پاكستان و افغانستان نیز طرفدارانى داشت. وى هنگامى كه نمایندهى مجلس بود، در سفرى كه شاه و ثریا به پاكستان عزیمت نمودند، همراه آنان بود. در آن تاریخ رئیسجمهور پاكستان اسكندر میرزا و همسر او ناهید كلالى دختر امیرتیمور كلالى بود. سرمد قصیدهى غرائى در مدح دو رئیس كشور و همسران آنها مىسراید. در آن قصیده ناهید را بر ثریا برتر و بالاتر قلمداد مىكند، در نتیجه مورد بىمهرى شاه واقع شد و دیگر وكیل نگردید.
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
