فاطمه سیاح

(1326 -1281 ش)، مدرس، محقق و نویسنده. وى در مسكو به دنیا آمد، دوره‏ى تحصیلات متوسطه را در همان شهر به پایان رساند، از دانشكده‏ى ادبیات مسكو به اخذ درجه‏ى لیسانس و بعد دكترى در رشته‏ى ادبیات نایل آمد. چهار سال دانشیار ادبیات در دانشكده‏هاى مختلف اتحاد جماهیر شوروى بود. وى اواخر سال 1312 ش به ایران آمد. ابتدا در وزارت فرهنگ مشغول كار شد و بعد كرسى درس زبان و ادبیات روس و همچنین كرسى استادى سنجش ادبیات زبانهاى خارجه در دانشگاه تهران به او محول گردید كه تا پایان عمر در این سمت اداى وظیفه كرد. او در نهضتهاى بانوان ایرانى در جریانات سیاسى و اجتماعى كشور فعالیت داشت و فردى برجسته و موثر بود. به عنوان عضو كنگره‏ى جشن هزار فردوسى، مقالات فراوانى درباره‏ى فردوسى نوشت. وى در مدت اقامت خود در شوروى و ایران، پانزده بار به نقاط مختلف اروپا سفر كرد. در 1324 ش، نخستین شماره‏ى مجله‏ى «حزب زنان» ایران را منتشر كرد. در 1326 ش در كنگره‏ى زن و صلح، كه در پاریس منعقد بود، شركت كرد و سخنرانى‏هاى او در آن كنگره به قدرى مورد توجه قرار گرفت كه بعضى از نمایندگان، پس از بازگشت به كشورهاى خود، مقالاتى پیرامون بیانات و به عنوان نماینده‏ى ایران منتشر كردند و او را ستودند. بانو سیاح به پنج زبان روسى، فرانسوى، انگلیسى، آلمانى و ایتالیایى مسلط بود و از ادبیات این زبانها اطلاعاتى عمیق داشت. وى تنها بانویى بود كه در دانشگاه تهران كرسى استادى داشت. او كتابخانه‏ى خود را كه متجاوز از دو هزار جلد كتاب داشت به دانشكده‏ى ادبیات دانشگاه تهران اهدا كرد. سیاح در تهران وفات یافت و در زاویه‏ى ابن‏بابویه به خاك سپرده شد. از جمله آثار اوست: «تحقیق مختصر در احوال و زندگانى فردوسى»؛ «ادبیات معاصر ایران»؛ «نثر فارسى معاصر»؛ «بالزاك و روش نو داستان‏نویسى»؛ «شرق در آثار پوشكین»؛ «درباره‏ى آناتول فرانس»؛ «كیفیت رومان».

فاطمه سیاح

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته