شاه جهان

(1329 -1254 ق)، شاعر و عالم. تخلص او در زبان فارسى شاه جهان و در زبان اردو شیرین بود. وى از قبیله قبیله كرانى افغان بود و در قلعه اسلام‏نگر در نزدیكى بهوپال به دنیا آمد. وى در سن نه سالگى و بعد از مرگ پدر به جاى او نشست و چون كودك بود مادرش وى را در حكومت كمك مى‏كرد. شاه جهان خواندن و نوتشن شعر و انشاى فارسى وارد و آداب و قواعد كشوردارى را از مادر آموخت. در سال 1274 ق همسرش و یك سال بعد مادرش درگذشتند و او رسما راست بهوپال را در دست گرفت. سه سال بعد با مشورت و رضایت فرماندارى انگلیسى هند با محمد صدیق حسن خان كه از فضلاء و نویسندگان مشهور بود ازدواج كرد. وى در دوران حكومتش در عمران و آبادى مملكت خود كوشید. از كارهاى مم وى تشویق و حمایت و بخششهاى او به شاعران و نویسندگان پارسى‏گوى براى مقابله با رشد زبان انگلیسى و نویسندگان پارسى‏گوى براى چاپ قرآن و كتب تفسیر و حدیث و لغت و علوم و فنون صرف بود. «مدرسه‏ى جهانگیرى» را به نام پدرش ساخت. وى در حادثه جنگ میان روسیه و عثمانى دویست هزار روپیه براى كمك به مجروحهاى مسلمان فرستاد. وى آثار ارزشمندى تالیف كرد و یا به نام او تالیف شد. مثل: «تاج الاقبال»؛ «تهذیب نسوان»؛ «خزانه اللغات» كه فرهنگى هفت زبانه است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.