علی شریعتمدار

(1315 -1242 ق)، فقیه، اصولى و هیوى. مشهور به مجتهد شریعتمدار. در محضر پدرش و شیخ محمدحسن نجفى، صاحب «جواهر»، و شیخ مرتضى انصارى در معقول و منقول تبحر یافت. چون هوش و ذكاوت و حافظه سرشار داشت، جامع انواع علوم و فنون اسلامى و اختراعات انواع صنایع و آلات بود. با وجود علم سرشار و نبوغ بسیار در تواضع و زهد و ساده‏زیستى ممتاز بود. ناظم‏الاسلام صاحب «تاریخ بیدارى ایرانیان» از شاگردان اوست. شریعتمدار به گفته خود از دوازده سالگى شروع به نگارش كرده و بیش از هفتاد اثر علمى بر جارى گذاشته است. از آثارش: «البرد الیمانى فى الفاظ المعانى» در لغت؛ «مبدأ الآمال»، در قواعد علوم الحدیث و درایه و رجال؛ «غایه الآمال» در علم رجال؛ «بروج العروج»، در هیئت؛ «بروز الرموز»؛ «البروق اللامعه»، در شرح زیارت جامعه؛ «تحریر الاصول»، در اصول فقه؛ «آیینه‏ى جهان نما»، در تاریخ كره زمین؛ «درر الاحكام»، در پانزده علم: صرف، نحو، معانى، لغت، میزان، رجال، درایه، حدیث، اصول، تفسیر، تجوید، هیئت، حساب، كلام و فقه؛ «جامع ناصرى» به سبك «جامع عباسى»، در فقه عملى كه ناصرالدین‏شاه مى‏خواست آن را قانون رسمى و جارى كشور نماید اما مخالفان استقرار قوانین اسلامى او را منصرف كردند؛ «منهاج الدرایه» رساله فقهى فارسى؛ «الجامعه النحویه و الصرفیه بین التركیب و شرح الالفیه»؛ «مطالع البكور»؛ «رموز الاقوال»؛ «بوستان»، منظومه فارسى، در تجوید؛ «الدرر الایتام»؛ «نثر الدرر الایتام»؛ «انیس الغرباء»؛ «ایضاح التحریر».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.