زینب شهده

(574 -485/482 ق)، فقیه، محدث و خطاط. ملقب به فخرالنساء بانویى عالم و هنرمند از ابیورد خراسان و همسر ثقةالدوله ابن انبارى، از خاصان دربار المقتفى عباسى بود كه در بغداد متولد شد و در فصاحت بیان مقامى بلند داشت. وى از محدثان زیادى مانند ابوالخطاب نصر بن احمد بطروانى ابوعبداللَّه حسین بن احمد طلحه نعالى و طراد بن محمد زینبى و فخرالاسلام ابوبكر محمد بن شاشى سماع حدیث كرد و همچنین كسانى مانند ابن‏جوزى و على بن هبه‏اللَّه شافعى و عبداللَّه بن عمر ابن ابى‏بكر مقدسى و عبدالرحمان بن عبدالوهاب حنبلى از او روایت و سماع حدیث كردند. او را جزو استادن خطوط سبعه، بخصوص ثلث و نسخ نیز آورده‏اند. زینب شهده قطعات و مرقعات نیكو مى‏نگاشته و در بغداد چشم از جهان فروبسته است. اینكه وى را استاد یاقوت مستعصمى دانسته‏اند، به هیچ وجه روا نیست. شهده را به جهت حسن خط و انشاء شهده الكاتبه نیز گفته‏اند. او از صوتى زیبا نیز برخوردار بود.[1] 13 محرم 574 ق، زینب دختر احمد بن فرج بن عمر ابرى دینورى (یا ابیوردى خراسانى) ملقب به فخرالنساء از زنان دانشمند. وى در بغداد متولد شد و از محدثان بزرگى مانند ابوالخطاب نصر بن احمد بطروانى، ابوعبداللَّه حسین بن احمد طلحه نعالى، طلحة بن محمد زینبى، ابوالحسن على بن حسین بن ایوب، ابوالحسین احمد بن عبدالقادر بن یوسف، فخرالاسلام ابوبكر محمد بن شاشى، طراد بن محمد زینبى و ثابت بن بندار روایت و سماع حدیث كرد. همچنین كسانى مانند ابن جوزى، على بن هبةاللَّه شافعى، عبداللَّه بن عمر بن ابى‏بكر مقدسى، حسن بن عمر بن نصر، عبدالرحمن بن عبدالوهاب حنبلى و... از او روایت و سماع حدیث كردند. علاوه بر این وى داراى فضایل و كمالات گوناگون بود. حلاوت بیان و فصاحت لسان داشت و بدیهه‏گو بود و قطعات و مرقعات را نیز نیكو مى‏نوشت. برخى او را استاد خط یاقوت مستعصمى دانسته‏اند كه با توجه به تاریخ وفات یاقوت (697 -677 ق)، این قول درست به نظر نمى‏رسد. وى در هشتاد سالگى درگذشت.[2]

زینب شهده

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته