موسی صفوی صدرالدین

(794 -704 ق)، صوفى و شاعر. وى به موجب وصیت پدرش در سى و یك سالگى تصدى مسند ارشاد یافت. اهتمام او در بناى گنبد مرقد شیخ صفى نیز كه گویند ده سال طول كشید به خانقاه او اهمیت بیشترى بخشید. وى در منازعات بین امراء محلى آذربایجان غالبا نقش وساطت داشت و از مشایخ و اساتید شاه قاسم انوار بود. ملك اشرف چوپانى كه در اوایل نسبت به وى اظهار تكریم و ارادت مى‏كرد، چون مثل دیگر امراء از دایره‏ى نفوذ او نگرانى یافت، در صدد مسموم كردن وى برآمد كه موفق نشد و بین آنها كدورت ایجاد شد. یكبار دیگر وى به امر ملك اشرف در تبریز دستگیر شد ولى پس از مدتى آزاد گردید و بار دیگر نیز كه قصد جان وى كرده بود شیخ صدرالدین به گیلان گریخت و تا پایان حكومت ملك اشرف بازنگشت. پس از گرفتار شدن ملك اشرف به دست جانى بیگ ازبك، شیخ صدرالدین خواست از او شفاعت كند ولى دیگران مانع شدند. وى در اواخر عمر به اردبیل بازگشت و به ارشاد مریدان و اداره‏ى خانقاه پرداخت و در همان جا درگذشت.[1] (شیخ) موسى بن (شیخ) صفى‏الدین عارف معروف ایرانى (و. 704 ه.ق. - ف. 794 ه. ق.). وى در سن 31 سالگى جانشین پدر شد و تا 50 سال به راهنمائى مریدان اشتغال داشت. به واسطه توسعه دایره نفوذ شیخ در اردبیل، صدرالدین مورد سوءظن متنفذان اطراف واقع شد، چنانكه ملك اشرف او را به تبریز برد و قریب سه ماه در آن شهر تحت‏الفظ نگاه داشت و سپس او را مرخص كرد.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.