محمد طالب آملی مازندرانی

(وف 1036 / 1035 ق). خطاط و شاعر. تخلص به طالب. معروف به طالبا. در آمل ولادت یافت و در همان جا تحصیل دانش و ادب كرد و از جوانى به شاعرى روى آورد. در حدود بیست و شش سالگى مدح حكمران آمل گفت. در سال 1010 ق از مازندران بیرون رفت و چندى در اصفهان اقامت كرد و با تقى‏الدین اوحدى ملاقات داشت. از آنجا به كاشان رفت و بعد از توطن در كاشان در آنجا تأهل اختیار كرد. سپس از آن شهر به زادگاه خود و از آنجا به خراسان رفت و در مروشاهجان ملازم بكتش‏خان استاجلو، حاكم آنجا، شد و مثنویى به وزن «خسرو و شیرین» به نام او ساخت. از آنجا به هندوستان رفت و چندى در هند سرگردان بود و به قندهار برگشت و ملازم غازى‏خان ترخان شد و به ستایش او پرداخت. وى بعد از مرگ ممدوح‏خان ترخان شد و به ستایش او پرداخت. وى بعد از مرگ ممدوح خود به هندوستان رفت و در اگره با مؤلف تذكره‏ى «میخانه» دیدارى كرد. پس از سفر به شهرهاى مختلف هندوستان. سرانجام در لاهور با شاپور تهرانى دیدار نمود و بوسیله او به اعتمادالدوله وزیر معرفى شد و آن وزیر. طالب را به درگاه جهانگیر رسانید. از آن پس طالب به سرعت پاى در مدارج ترقى نهاد و در سال 1028 ق به مرتبه ملك‏الشعرایى رسید و بعد از آن در همان جا درگذشت. از دیگر آثارش: «دیوان» شعر. وى در نگارش اقسام خط نیز توانا بود و جمله‏ى خطوط را خوش مى‏نوشت. از خطوط او، یك صفحه از مرقعى است، به قلم كتابت متوسط، با رقم:«لراقم، بنازم ار بفلك، عیب من مكن طالب ».[1] (بخش 1) ملك‏الشعراء محمد آملى شاعر اوایل قرن یازدهم هجرى (ف. 1036 ه.ق./ 1626 م.). وى در آغاز در مازندران به سر مى‏برد و همانجا به سرودن شعر پرداخت. سپس از آمل به كاشان و از آنجا به مرو رفت، و پس از چندى به هندوستان شتافت و در دبار جهانگیر به سال 1028 ه.ق/ 1618 م. سمت ملك‏الشعرایى یافت ولى در جوانى بدرود زندگى گفت. ستى‏خانم (ه.م.) خواهر او بعد از مرگ برادر سرپرستى فرزندان او را بر عهده گرفت. طالب شاعرى لفظ تراش و معنى آفرین است. در گفتار او تشبیهات و استعارات و تركیبات ابداعى همراه تخیلات دقیق مشهود است. وى علاوه بر دیوان قصاید و غزلیات داراى منظومه‏اى به بحر متقارب موسوم به «جهانگیرنامه» است.

محمد طالب آملی مازندرانی

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته