ابواحمد حسن عسکری

(382 -293 ق)، فقیه، لغوى، نحوى و ادیب. در عسكر مكرم از نواحى اهواز به دنیا آمد. در آنجا نشوونما یافت و سپس به بغداد منتقل شد. او سفرهایى به بصره و اصفهان و دیگر شهرها داشت. از عبدان اهوازى و احمد تسترى و ابوالقاسم بغوى و محمد بن جریر طبرى و ابوبكر بن درید و ابراهیم نفطویه و عباس بن ولید اصفهانى و همبطقه‏ى آنان روایت كرده است. بزرگان حدیث به سویش مى‏آمدند تا از او كسب روایت كنند. ریاست عالیه‏ى تحدیث و املاء و تدریس در شهرهاى خوزستان در عصر وى بدو منتهى مى‏شد. وى در عسكر و تستر و شهرهاى اطراف آن نواحى املاى حدیث مى‏كرد. ابوسعد مالینى و ابوبكر یزدى اصفهانى و ابوالحسن نعیمى و ابوالحسین محمد اهوازى و ابوعلى حسن اهوازى و ابونعیم اصفهانى حافظ و عبدالواحد باطرقانى و احمد بن محمد بن زنجویه و محمد بن منصور تسترى و على بن عمر ایذجى و ابوسعید حسن بن على تسترى سقطى از وى حدیث روایت كرده‏اند. برخى ابوهلال عسكرى را خواهرزاده و شاگرد ابواحمد عسكرى مى‏داند. در «ریاض العلماء» آمده است كه عسكرى از مشایخ شیخ صدوق است و صاحب «اعیان الشیعه» این را دلیل بر تشیع عسكرى دانسته، و بعلاوه شوق صاحب بن عباد را براى دیار وى و رثاء گفتن صاحب را در مرگ او تاكیدى بر تشیع وى آورده است. عسكرى در علوم مختلف و فنون گوناگون متبحر بود. همگان زیبایى تألیف و تصنیف وى را ستوه‏اند. از آثارش: «تصحیفات المحدیثن»؛ «الحكم و الامثال»؛ «راحه الارواح»؛ «الزواجر و المواعظ»؛ «المختلف و المؤتلف»؛ «التفصیل بین بلاغتى العرب و العجم»؛ «تصحیح الوجوه و النظائر»؛ «المصون»، در ادب؛ «صناعه الشعر».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.