عفت قاجار

(س سیزدهم ق)، عارف، خطاط و شاعر، متخلص به عفت. ملقب به نواب متعالیه و معروف به خانم خانمان. وى از علوم نجوم و مقدمات عربى بهره داشته خط نستعلیق و شكسته را خوب مى‏نوشت. وى بیشتر به اشعار مولوى علاقه داشت و سبك او را در مثنوى پیروى مى‏كرد.[1] قرن سیزدهم هجرى، همایون سلطان خانم مشهور به خانم خانمان از زنان عارف، شاعر و خوشنویس. وى نخستین دختر فتحعلى شاه قاجار (1250 -1212 ق) و خواهر تنى حسینعلى میرزا فرمانفرماى فارس و حسنعلى میرزا والى خراسان و همسر ابراهیم خان ظهیرالدوله بود. به نوشته محمود میرزا در تذكره نقل مجلس، عفت از علوم نجوم، هیئت و مقدمات عربى بهره داشته، خط نستعلیق و شكسته را خوب مى‏نوشت و شعر را نیز نیكو مى‏سرود. چون عارف مسلك بود غالبا مثنوى مولوى مى‏خواند و اشعارى نیز به سبك مثنوى مى‏سرود. محمود میرزا به او تخلص عفت داد. اشعار زیر از اوست: میل خاطر مى‏كشد تازه به آن تازنو آرم حدیثى در میان هست در شهر محبت تازه‏ها در كتاب دوستى شیرازه‏ها غیر عشقم هیچ در تقریر نه دل زیاد عشق هرگز سیر نه تشنگان را نیست لذت غیر آب خستگان را نیست راحت غیر خواب غرقه در دریا نخواهد جز كنار در زمستان هر كسى جوید بهار هر كه را باشد بهارى در جهان عشق مى‏باشد بهار عاشقان[2]

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.