محمد فاضل ایروانی

(وف 1306 ق)، عالم امامى، فقیه، اصولى و مجتهد. اصلش از ایروان بود. در چهارده سالگى وارد كربلا شد و چهار سال نزد صاحب «ضوابط» تلمذ نمود. سپس به نجف مهاجرت كرد و در محضر صاحبان «جواهر» و «انوار الفقاهه» شاگردى كرد، و بعدها از محضر شیخ انصارى استفاده بسیار نمود و بعد از ایشان و علامه كوه‏كمرى در 1299 ق به تدریس و تألیف مشغول شد و مرجع تقلید گشت. ریاست دینى و شهرت فراگیرش در ایران و روسیه و تركیه و هند سبب شد تا عالمان بزرگى بر گردش جمع شده و در محضرش شاگردى نمایند. وى در مدرسه‏ى معروف خودش در نجف اشرف دفن شد. از او تألیفات و رسائل بسیار در فقه و اصول باقى مانده است. از آثار وى: تعلیقه بر «رسائل» استادش، علامه انصارى؛ حاشیه بر «قواعد»؛ حاشیه بر «تفسیر» بیضاوى؛ «رساله‏ى عملیه»، فارسى، در جمیع فقه، مجلد اول در عبادات و دوم در معاملات؛ رساله‏اى در «اجتماع الامر و النهى»؛ «المكاسب المحرمه»؛ كتاب «البیع» استدلالى؛ «اصول الفقه»؛ «الاجتهاد و التقلید»؛ «الاجزاء»؛ «الاستصحاب»؛ «اصاله البرائه»؛ «التعادل و التراجیح»؛ «حجیه المظنه».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.