حسن فرید محسنی نجفی
(1390 -1315 ق)، عالم دینى، فقیه و مدرس. در نجف به دنیا آمد و در مهد علم تربیت یافت. سپس با پدرش به اراك رفت و پس از تحصیل مقدمات و فراگیرى علوم ریاضى و طبیعى در محضر برخى از علماء همچون آخوند ملا محمد صابونى و آقا میرزا ابوالحسن كمرهاى، كه از شاگردان برجسته خراسانى بود، و آخوند ملا محمد تقى گلپایگانى استفاده كرد و پس از آن از محضر آیتالله شیخ عبدالكریم حایرى یزدى كه در آن زمان در اراك بودند، در فقه و اصول استفادهها نمود. سپس با وى به قم مهاجرت نمود و تا 1351 ق از بحثهاى آن بزرگ بهره جست. آنگاه به اراك مراجعت كرد و تا 1375 ق به تدریس فقه و اصول خارج پرداخت و شاگردان فاضلى تربیت نمود. در همان سال براى همیشه به قم رفت و به تدریس استدلالى فقه و اصول پرداخت و عدهاى از زبدهترین محصلین به درسش حاضر مىشدند. او به بیمارى سرطان در تهران درگذشت، و پیكرش به نجف منتقل و طبق وصیتش در جوار امیرالمومنین (ع) به خاك سپرده شد. از آثار وى: «تقریرات و دراسات» آیتالله حایرى؛ تألیفاتى در فقه و اصول و تفسیر.[1]
سید آیتالله مرحوم حاجآقا حسن بن العلامه حاج آقا مصطفى بن العلامه الكبرى والایه الله العظمى حاج آقا محسن عراقى از علماء اعلام و آیات عظام حوزه علمیه قم كه به فضل و كمال و قدس و مقام موصوف و به دقتنظر و هم مناعت طبع و متانت نفس معروف عالى و دانى بودند.
ولادتش در سوم جمادىالثانى سال 1315 ق در نجف اشرف واقع شده و در مهد علم و كمال تربیت یافته و با والد مرحومش به اراك آمده و پس از تحصیل مقدمات و مقدارى علوم ریاضى و طبیعى به درك فیض محضر بعضى از دانشمندان اراك از قبیل مرحوم آخوند ملا محمد صابونى و مرحوم آمیرزا ابوالحسن كمرهاى كه از فضلاء تلامذه مرحوم خراسانى بوده و مرحوم آخوند ملا محمدتقى گلپایگانى استفاده كرده و پس از آن از محضر مرحوم آیتالله حاج شیخ عبدالكریم یزدى كه در آن زمان در اراك بودند استفاده نموده و تا مدتى كه در آنجا بودند فقها و اصولا در محضرشان حاضر و پس از مهاجرت آن مرحوم به قم ایشان هم مانند دیگران از اصحاب و شاگردان حایرى به قم آمده و تا سال 1351 ق مدت 11 سال از ابحاث آن مرحوم استفاده نموده آنگاه به اراك مراجعت و تا سال 1375 ق در وطن خود به تدریس فقه و اصول خارج پرداخته و فضلائى تربیت نموده و در سال مزبور براى همیشه به قم مهاجرت و در بلده طیبه رحل اقامت افكنده و به تدریس استدلالى فقه و اصول پرداختهاند.
و عدهاى از مبرزین و زبدهترین محصلین و فضلاء به درسش حاضر شده تا در 1390 ق كه مبتلا به كسالت سرطان و در تهران بدرود زندگى گفته و جنازهاش طبق وصیتش حمل به نجف اشرف و در جوار مولاى متقیان امیرالمومنین علیهالسلام مدفون گردید نوشتههاى ایشان تقریرات و دراسات آیتالله حایرى و هم تالیفات در فقه و اصول و تفسیر است كه به طبع نرسیده است.
ظرائف عجیبه و حكایات نادرهاى داشت و بسیار بامعنویت و باصفا بود كمتر در اجتماعات مىآمد و غالبا در فراغت به تهذیب نفس و تكمیل روح پرداخته و با آفریدگار عزیز راز و نیاز مىكرد و هم با مولایمان صاحبالزمان ارواحنا له الفداء سر و سرى داشت و بسیار این بیت را مىسرود:
به امید طاعت تو همه عمر زنده باشم
چه نباشد این سعادت نه من و نه زندگانى
تبلیغات در راسخون
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
