جلال الدین جلال قاینی

(وف 838 ق)، عالم دینى، فقیه، واعظ، محدث و مدرس. وى از احفاد نجم‏الدین عمر نسفى است. به گفته‏ى مؤلف «بزرگان قائن» نامش را به اشتباه جلال‏الدین محمد بن ابن عبدالله قاینى، محمد بن محمد قاینى، جلال‏الدین ابومحمد بن نجم‏الدین محمد قاینى، جلال‏الدین محمد بن عبدالله قاینى و غیره ذكر نموده‏اند. در قاین به دنیا آمد. به بخارا رفت و در آنجا مدتى به تحصیل پرداخت. وى شاگرد شمس‏الدین ابوالخیر محمد بن محمد جزرى و محمد بن جلال عبدى و خواجه عبدالله سمرقندى بود و از آنها اجازه‏ى روایت داشت. پس از گذراندن دوران تحصیل به هرات رفت و در دانشگاه و در مقصوره‏ى جامع آنجا به تدریس پرداخت. فصیح‏الدین محمد بن محمد قاینى و محمد بن شیخ محمد جامى، صاحب «ریاض الناصحین»، و جلال‏الدین یوسف اهل، مورخ و محدث سده‏ى نهم هجرى، و حسین ابن جمال قهستانى، صاحب «شرح قصیده‏ى ابن‏سینا»، از شاگردان او بودند. وى علاوه بر وعظ و تدریس مدتى نیز منصب احتساب شهر هرات را عهده‏دار بود. در هرات به بیمارى طاعون درگذشت و در مدرسه‏ى جغرتان به خاك سپرده شد. از آثار وى: مدرسه‏ى علمیه‏ى جغرتان، كه امروزه به صورت مسجد درآمده، و به جامع جغرتان معروف است؛ كتابخانه‏ى بزرگ. از آثار علمى وى: «تبیان الكبائر»؛ «اربعین»، مشتمل بر چهل حدیث؛ «مفتاح الفرائض»؛ «شعب الایمان»، در ادیان و جامعه‏شناسى دینى؛ شرح «نصاب»؛ «اجازات»؛ «نصایح شاهرخ شاهى».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.