مجتبی قزوینی خراسانی

(1386 -1318 ق)، عالم امامى. در قزوین به دنیا آمد و پس از تحصیلات مقدماتى در جوانى با پدرش، شیخ احمد تنكابنى، به نجف رفت و مدت هفت سال از محضر اساتیدى چون سید محمد كاظم یزدى و میرزا محمد تقى شیرازى بهره برد و در درس میرزاى نایینى با آیت‏الله خویى شریك بحث بود. سپس شیخ به قزوین بازگشت و دو سال در آنجا ماند و توانست به محضر سید موسى زرآبادى قزوینى برسد. بعد از آن وى به قم رفت و مدت دو سال از محضر درس خارج شیخ عبدالكریم حایرى یزدى استفاده كرد. آن‏گاه به مشهد رفت و در آن جا از استادان بزرگى چون حاج میرزا محد آقازاده كفائى خراسانى، حاج آقا حسین قمى طباطبائى، آقا بزرگ حكیم شهیدى و میرزا مهدى غروى اصفهانى خراسانى بهره‏مند گردید. وى از 1347 ق در حوزه‏ى مشهد شروع به تدریس كرد و چهل سال به تدریس و تربیت دانشجویان علوم دینى مشغول بود. او در ضمن درسهاى فقه و اصول و فلسفه و اخلاق اسلامى با نقد علمى مبانى فلسفه و عرفان و تحریر خالص حقایق قرآن، اركان مكتب تفكیك را استوار ساخت. شیخ مجتبى قزوینى در علوم غریبه استادى مسلم بود و دستى توانا داشت. وى در مشهد درگذشت و در صحن عتیق رضوى به خاك سپرده شد. از آثارش: «بیان الفرقان»، در 5 مجلد؛ «رساله‏اى در معرفه النفس»؛ رساله‏اى در نقد علمى و فلسفى اصول یازده‏گانه ملا صدراى شیرازى در مبانى فلسفه خویش؛ نسخه‏هایى در برخى علوم غریبه.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.