سراج الدین قمری آملی

(تو ح 580 ق)، شاعر، متخلص به قمرى. اصل و مولد وى آمل بود. چون مداح خوارزمشاهیان بود به خوارزمى نیز مشهور است. در اوان جوانى براى تحصیل علم از مازندران بیرون رفته و ظاهرا مدتى در رى و شاید به خراسانى نیز سفر كرده باشد. وى شاگرد امام فخررازى (م 606 ق) و معاصر با كمال‏الدین اسماعیل (م 636 ق) سیف‏الدین باخرزى، رفیع‏الدین لنبانى وعمادى شهریارى بود كه یكدیگر را مدح نیز مى‏كردند. سراج مداح پادشاهانى چون غیاث‏الدین پیر شاه بن محمد خوارزمشاه و جلال‏الدین خوارزمشاه بود. او همچنین حسام‏الدین اردشیر بن كینخوار باوندى را، كه پایتختش در آمل، بود مدح كرد و در مدح او چندین قصیده و ترجیع و مسمط و قطعه دارد. سراج یكى از استادان چیره دست شعر فارسى است كه سخن او استادانه و بر شیوه‏ى شعراى بزرگ خراسان در قرن ششم هجرى، به ویژه انورى است. وى به دو زبان فارسى و عربى شعر مى‏گفت و شاعرى هجوگو و بذله‏پرداز بود. از آثار وى «دیوان» شعر، متجاوز از سیزده هزار بیت كه قسمتى از آن متضمن خمرایت است؛ مثنوى «كارنامه».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.