ابوالحسن کاشانی

(وف 966 ق)، عالم دینى، فقیه و متكلم. پدرش ملا احمد، و به آورده‏ى «ریحانة الادب» ملا محمد، از علماى منطق بود كه حواشى بر كتب منطق نگاشته است. اصل ملا ابوالحسن از ابیورد است. در كاشان سكنى گزید و به كاشانى منسوب شد. وى از علماى امامى عهد شاه طهماسب صفوى (984 -930 ق) مى‏باشد كه جامع علوم و حكمیات و فضائل و كمالات بود. ملا ابوالحسن از پدرش و از شیخ عبدالعالى بن محقق كركى روایت كرده است. او از اساتید سید حسین بن سید حیدر مجتهد كركى بود. شیخ آقا بزرگ تهرانى از وى به عنوان قاینى، به جاى كاشانى، نام برده است. از آثار وى: «اثبات الواجب و صفاته»، كه در 963 ق از تألیف آن فراغت یافت؛ «اركان الایمان»، در اصول دین و امامت؛ «روض الجنان» یا «روضة الجنان»، در كلام و حكمت؛ «الحسنى»، در حكمت طبیعى كه مختصر «روض الجنان»، مذكور است؛ «التحریر»، شرح «رسالة الفرائض» خواجه نصیر طوسى، در میراث؛ «الشوارق»، در كلام؛ «مقدار الدیات و احكامها»؛ «المنطق».[1] (منسوب به كاشان) ابوالحسن بن محمد ابیوردى‏الاصل كاشانى المسكن، از علماى امامیه‏ى قر. 10 ه. و معاصر شاه طهماسب صفوى (ف. 960 ه.ق). وى عالم و فقیه و متكلم و جامع معقول و منقول و استاد مجتهد كركى سید حسین بن حیدر بود. او راست: اثبات الواجب و صفاته؛ اركان الایمان در امامت؛ الحسنى در حكمت طبیعى؛ روض‏الجنان (یا روضةالجنان) در كلام و حكمت؛ شرح فرائض خواجه نصیر طوسى، الشوارق در كلام؛ مقدار الایات و احكامها؛ المنطق (ریحانةالادب، لغ.).

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.