ابوالقاسم گرجی

(تو 1300 ش)، فقیه اصولى، محقق، مدرس، استاد دانشگاه و نویسنده. در تهران به دنیا آمد. پس از گذراندن تحصیلات ابتدایى، در ادبیات از محضر سید محمد قصیر و آقا شیخ محمد حسین بروجردى، در فلسفه از محضر آیت‏اللَّه شاه آبادى و آیت‏اللَّه آقا شیخ ابراهیم امامزاده زیدى و در فقه و اصول از محضر آیت‏اللَّه آقا شیخ محمد رضا تنكابنى استفاده نمود. در 1322 ش براى ادامه‏ى تحصیل به نجف رفت و از محضر آیت‏اللَّه آقا شیخ محمد على جمالى كاظمینى و آیت‏اللَّه آقا سید عبدالهادى شیرازى و آیت‏اللَّه آقا شیخ محمد كاظم شیرازى و آیت‏اللَّه خوئى بهره برد و از بعضى از آنان و از آیت‏اللَّه آقا شیخ محمد حسین كاشف الغطاء اجازه‏ى اجتهاد گرفت. وى در نجف به موازات تحصیل به تدریس «رسایل»، «مكاسب» و «كفایه» نیز اشتغال داشت. در 1330 ش به تهران آمد و در مدرسه‏ى حاج ابوالفتح فیروزآبادى و مدرسه‏ى مروى به تدریس پرداخت. در 1332 ش وارد دانشكده‏ى الهیات و معارف اسلامى شد. در 1335 ش لیسانس منقول و در 1338 ش دكتراى فلسفه و حكمت اسلامى را به پایان رساند. وى تا 1347 ش در دانشكده‏ى ادبیات و علوم انسانى تهران به تدریس ادبیات عرب و از 1348 ش به بعد در دانشكده‏ى حقوق و علوم سیاسى تهران به تدریس حقوق اسلامى پرداخت. از آثارش: تجدید نظر و اضافات بر «تاریخ پیامبر اسلام (ص)» دكتر محمد ابراهیم آیتى؛ « مسائل حامة من مسائل الخلاف»؛ «نگاهى به تحول علم اصول»؛ تصحیح و تعلیق « الذریعه الى اصول الشریعه» سید مرتضى علم الهدى؛ تصحیح و تعلیق «تفسیر جوامع الجامع» امین‏الدین طبرسى؛ «تأثیر منطق در علم اصول»؛ «صرف و نحو»؛ مقالات حقوقى متعدد.[1] سال تولد:-، مرتبه علمى: استاد، رشته: فلسفه و حكمت اسلامى، دانشكده: حقوق و علوم سیاسى، دانشگاه: تهران