حسن لواسانی
(1400 -1308 ق)، عالم دینى، مجتهد و مورخ. نسبش به امام زینالعابدین (ع) مىرسد. در نجف به دنیا آمد. مقدمات و ادبیات را نزد علماى نجف فراگرفت. وى از شاگردان آیتاللَّه شیخ محمد كاظم خراسانى و آیتاللَّه سید محمد كاظم یزدى و آیتاللَّه شیخ على گنابادى و آیتاللَّه شیخ على قوچانى و آیتاللَّه میرزا حسین نایینى و آیتاللَّه شیخ على قوچانى و آیتاللَّه میرزا حسین نایینى و آیتاللَّه میرزا محمد تقى شیرازى و آیتاللَّه سید اسماعیل صدر بود و نزد آنان در نجف، سامرا و كربلا مراحل علمى را طى كرد. آن گاه مشغول به تدریس و تألیف شد. در 1333 ق به تهران آمد و به تدریس پرداخت، سپس به مشهد رفت و از محضر آیتاللَّه آقا محمد آقازادهى كفایى استفاده نمود. در 1344 ق به نجف بازگشت و از محضر اساتید وقت، آیتاللَّه آقا سید ابوالحسن اصفهانى و آیتاللَّه آقا ضیاءالدین عراقى و آیتاللَّه شیخ محمد حسین غروى، استفاده نمود تا به مراتب عالیهى اجتهاد رسید و به دریافت اجازههاى اجتهاد نایل شد. در 1348 ق براى ارشاد و سرپرستى شیعیان به لبنان رفت و در 1370 ق به تهران بازگشت و به امور علمى و دینى پرداخت. وى در مسجد محمودیه سرچشمه به انجام امور مذهبى مشغول بود. لواسانى از دوستان نزدیك علامه امینى بود. در تهران درگذشت. از آثارش: «الدروس البهیة»، در مختصرى از تاریخ پیامبر (ص) و ائمه (ع)؛ «مرقاة جنان الزهر»؛ «نور الافهام» شرح منظومهى «مصباح الظلام»، در علم كلام؛ «الشریعة السماحاء»، در اصول دین و احكام شرعیه مطابق عمل به احتیاط؛ «تاریخ النبى احمد (ص)»، در دو مجلد؛ «تواریخ الانبیاء» از حضرات آدم تا حضرت خاتم؛ «نقض الهفوات و تكذیب المفتریات»، ردى بر دعاوى بهائیت و تكذیب على محمد باب؛ «فضیحة الكذابین»، در رد قادیانى؛ «الكشكول».[1]
حاج میرزا حسن بن السید العلامه آیتاللَّه حاج سید محمد لواسانى از مشاهیر علماء معاصر تهران مىباشد. وى در ماه رمضان سال 1308 قمرى در نجف اشرف متولد شده و چون در سن نه سالگى اوان كودكى در سال 1317 قمرى مرحونم والد را از دست داده با نهایت جدیت و اشتیاق در نجف اشرف در محضر طلاب علوم شرعیه و فضلاء مقدمات و ادبیات را خوانده و سطوح نهائى را بپایان رسانیده و در سن بیست سالگى بدرس خارج آیات عظام و مراجع تقلید چون مرحوم آیتاللَّه العظمى آخوند خراسانى و علامه یزدى و پس از فوت آنان مرحومین آیتین حاج شیخ على گنابادى و حاج شیخ على قوچانى و بعد از فوت آن دو بزرگوار از درس و محضر آیتاللَّه حاج میرزا حسین نائینى و آیتاللَّه العظمى آقا سید ابوالحسن اصفهانى و در سامرا از مرحوم آیتاللَّه آقا میرزا محمدتقى شیرازى و در كربلا آیتاللَّه حاج سید اسمعیل صدر استفاده نموده تا در سال 1331 قمرى كه جنگ بینالمللى پیش آمد و اوضاع دنیا در آن جنگ متشتت و در هم ریخته شد خصوصا عراق عرب كه از همه جا سخت گردید كه هر كس به هر وسیله كه برایش ممكن میشد فرار را بر قرار اختیار نموده و باطراف بلاد منتشر میشد و همه روزه زندگى و ناامنى بدتر میشد ناچار معظم له باتفاق مرحومه علویه والدهاش و عیال و اولاد و والدین عیال با نهایت دست تنگى و قلت زاد از نجف اشرف در اواسط 1333 قمرى بعزم هجرت به ایران حركت نموده و در كاظمین متوقف و در مدت دو ماه هفت نفر از بستگانش چون مرحومه والده و عیال و سه نفر از اولادش و مرحوم آیتاللَّه حاج شیخ على قوچانى همسر خواهرش با فرزندش بمرض وبا و غیره از دنیا رفته و بالاخره خودش باتفاق خواهرش با نهایت صعوبت و سختى وارد تهران و باقارب و احارم خود ملحق و با ابتلاء بامراض عددیه و مراجعه بصفوف اطباء تا بفضل پروردگار بهبودى یافته و در ماه رمضان 1334 قمرى همشیره همسر مرحومه سابقش را كه صبیه مرحوم آقا سید محمد واعظ لواسانى بود تزویج و مهاجرت به مشهد نموده و مدت شش سال اقامت و از محضر آیات و مدرسین آن عصر چون مرحوم آیتاللَّه آقا محمد آقا زاده كفائى و دیگران استفاده و در سال 1340 قمرى بحج مشرف و چند ماهى متوقف و موجب استبصار یكى از دانشمندان اهل سنت كه رئیس بعضى از دوائر دولتى صعودى بوده گردیده و بیش از بیست مرتبه از لبنان و عراق و ایران بحج مشرف شده و باین فیض بزرگ رسیده است.
نگارنده گوید: علامه لواسانى در طول تاریخ عمر خود موفقیتهاى بزرگى پیدا كرده كه موجب غبطه و حسرت میباشد از جمله اختلاف بین شیعیان مقیم مدینه و ارجاع بمراجع تقلید دادند بعد از آن كه مدتها آنها بر طریقه اخباریین بودند.
دیگر راه یافتن ایشان به كتابخانه مدینه منوره و استفاده از كتب حضرات تسنن در بطلان اجماع امت بر خلافت شیخین و دیگران.
و خلاصه پس از مدت اقامت در مدینه منوره بمكه معظمه براى اداء حج تمتع مشرف و بعد از آن مراجعت به عراق و از آنجا به ایران و قم آمده در هنگامى كه مراجع بزرگ نجف چون آیتاللَّه اصفهانى و نائینى و خالصى و دیگران تبعید از عراق بودند و در آنجا بفیض ملاقات و زیارات آنان رسیده و از آنجا به مشهد مشرف و موفق بوظائف دینى و شرعى خود از امامت در مسجد تركها و تدریس فقه و اصول گردید تا در نیمه ماه رجب 1344 قمرى باتفاق عیال و فرزندان مراجعت به نجف اشرف نموده و از محضر آیتاللَّه اصفهانى و نائینى و آیتاللَّه كمپانى و آیتاللَّه عراقى استفاده نموده در مدت پنجسال آنگاه بامر بعضى از آیات مذكوره براى تبلیغات احكام شرعیه به لبنان مسافرت كرده و خدمات زیادى در آن سامان انجام داده و مورد توجه و علاقه شدید مردم جبل عامل گردیده و تقاضاى اقامت ایشان را نموده و به آیتاللَّه اصفهانى متوسل تا بامر آن مرحوم بیش از بیست و دو سال در آن بلاد با نهایت عزت و عفت نفس اقامت نموده و مردم بى خبر آن حدود را ارشاد و هدایت نموده تا در سال 1370 قمرى كه جنگ اسرائیل با اعراب فلسطین شروع شد و مردم فلسطین مغلوب و آواره گردیدند ناچار به مهاجرت به ایران گردیده و در تهران مقیم و تا حال حاضر در مسجد محمودیه سرچشمه به اقامه جماعت و ترویجات دینى و خدمات اشتغال دارند.
تألیفات و آثار عدیدهاى دارند كه فهرست آنها را مىنگارم.
1- الدروس البهیه در مختصرى از احوال النبى و الائمه 2- نور الافهام شرح منظومه مصباح الظلام فى علم الكلام 3- الشریعه السمحاء فى الاحكام الشرعیه الفرعیه على طبق العمل بالاحتیاط. 4- تاریخ النبى احمد صلى اللَّه علیه و آله در دو مجلد از مبدء خلقت نور آن بزرگوار تا آخر عمر حضرتش 5- تواریخ الانبیاء از حضرت آدم تا حضرت خاتم صلى اللَّه علیه و آله در دو مجلد 6- فضیحه الكونین رد بر قادیانى كذاب هندى. 7- نقض الهفوات رد بر دعادى بهائیه و تكذیب على محمد باب 8- كشكول لطیف كه تمام اینها بطبع رسیده و اما آثار مخطوط آن جناب عبارتست از فقه و اصول و تقریرات مباحث اساتید عظام و حواشى بعضى مسائل متفرقه و غیره.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
