مجد همگر یزدی

(686 -607 ق)، نویسنده، خطاط و شاعر، متخلص به مجد. ملقب به ملك الشعراء. معروف به ابن همگر و مجد همگر. وى گاهى رهى نیز تخلص مى كرد. او بارها به نام خود، مجد و نام پدرش، احمد ملقب به همگر (رفوگر)، اشاره كرده است. محل تولد او را بعضى از تذكره‏ها یزد و بعضى شیراز و فارس دانسته‏اند، به همین علت او را مجد همگر شیرازى یا پارسى نیز مى‏نامند. البته وى مدت زیادى از عمرش را در شیراز ساكن بوده است و علت اشتهار او به شیرازى هم ممكن است به این دلیل باشد. مجد همگر خود را از اعقاب خسرو انوشیروان ساسانى مى‏دانست. او همزمان با اباقاخان و از معاصرین و اقران امامى هروى و همچنین سعدى شیرازى بوده است. وى نزد اتابكان فارس تقرب داشت و ملك‏الشعراى اتابك مظفرالدین ابوبكر بن سعد بن زنگى بود كه ابوبكر و فرزندش، سعد بن ابوبكر، و فرزند سعد را مدح مى‏گفت. بعد از انقراض اتابكان، وى از شیراز به كرمان رفت و ملازم پادشاهان قراختایى آنجا شد و عصمت‏الدین قتلغ، حاكم آن دیار، را ستود و تا انقراض قراختاییان به دست مغولان در پناه آنان به سر برد. سپس به اصفهان رفت و خاندان جوینى خصوصا بهاءالدین محمد صاحب دیوان، فرزند خواجه شمس‏الدین محمد، را مدح نمود. بعد از زوال خاندان جوینى و به قتل رسیدن شمس‏الدین صاحب دیوان در رثاى او رباعى زیبایى سرود. از شاگردان او مى‏توان از بدرالدین جاجرمى و فریدالدین احوال نام برد. همگر در پایان عمر گوشه‏ى انزوا گزید و در عزلت زیست تا از دنیا رفت. وى در شعر بیشتر پیرو شاعران خراسان بوده و خط خوبى نیز داشته است و «سلجوق نامه» را به خط خوش نوشته است. از آثارش: استنساخ «سلجوق نامه» به امر بهاءالدین، كه گفته شده این كتاب در یك روز استنساخ شده است؛ استنساخ «قابوس نامه» عنصر المعالى، براى كتابخانه‏ى بهاءالدین؛ استنساخ «كلیله و دمنه»، براى شمس‏الدین محمد كیشى؛ «دیوان» شعر، حدود سه هزار بیت.

مجد همگر یزدی

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته