حسین مجمر اصفهانی

(ح 1226/ 1225 -1190 ق)، شاعر. ملقب به مجتهد الشعراء. اصلش از سادات طباطبایى اردستان و از فرزندزادگان میرزا رفیعاى نایینى بود. در زواره‏ى اصفهان به دنیا آمد و پس از تحصیل مقدمات در زادگاهش، به اصفهان رفت و به آموختن علم و ادب پرداخت. وى به انجمن نشاط راه یافت و بعد از مدتى همراه معتمدالدوله میرزا عبدالوهاب نشاط، منشى الممالك، به تهران آمد و سپس به آذربایجان و ایروان رفت و به یارى نشاط وارد دربار فتحعلى‏شاه شد و ملازمت شاه را اختیار نمود، ولى همچنان تحت تربیت معتمدالدوله بود. پس از درگذشت میر سید محمد سحاب اصفهانى، پسر هاتف، وى از جانب شاه قاجار ملقب به لقب مجتهد الشعراء گشت. مجمر همچنین سالها ندیم و ملازم حسنعلى میرزا، فرزند فتحعلى‏شاه بود و از پدر و پسر صله و انعام بسیار دریافت كرد. وى عاقبت در سى و پنج سالگى در تهران درگذشت و در قم به خاك سپرده شد. از او قصاید و غزلیات و تركیب‏بند و اشعارى در هجو و هزل باقى است. اشعار او بیشتر قصیده و به سبك خاقانى و انورى مى‏باشد. از آثارش: «مثنوى» به سبك «تحفة العراقین» خاقانى؛ قطعات منثورى به سبك «گلستان» سعدى؛ «دیوان» شعر.[1] آقا سید حسین ملقب به مجتهدالشعرا (و. 1220 ه.ق) از شعراى دربار فتحعلیشاه قاجار است، دیوان مختصرى از او باقى است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.