حسن مدرس اصفهانی

(1273 -1210/ 1208 ق)، عالم دینى، فقیه، محقق و مدرس. نسبش به امام زین‏العابدین (ع) مى‏رسد. در اصفهان به دنیا آمد. پس از نشو و نما از محضر علماى اصفهان و كربلا و نجف استفاده نمود. وى از شاگردان پدرش، میر سید على، و آخوند ملا على نورى و شریف العلماى مازندرانى و حاج محمدابراهیم كرباسى و شیخ محمدحسن نجفى، صاحب «جواهر»، و شیخ محمدحسین رازى، صاحب «فصول»، و شیخ محمدتقى رازى، صاحب «حاشیة المعالم»، و میرزا زین‏العابدین خوانسارى بود. او از میرزا زین‏العابدین خوانسارى و صاحب «جواهر» اجازه داشت. او در اصفهان حوزه درس و بحث در فقه و اصول داشت و به جهت حسن تقریر و كثرت مطالب به مدرس معروف گردید. شاگردان بسیارى از شهرهاى اطراف به سویش شتافتند و تا او زنده بود هجرتى به عراق براى تحصیل صورت نگرفت. میرزا ابوالمعالى كرباسى و ملا محمدباقر فشاركى و میرزا محمدحسن نجفى اصفهانى و میرزاى شیرازى و میرزا محمد هاشم خوانسارى چهارسوقى و ملا حیدر اصفهانى و ملا شكراللَّه لواسانى و ملا على‏اصغر خوسفى بیرجندى و آقا میرزا محمدباقر بن زین‏العابدین خوانسارى از شاگردان وى بودند. او با صاحب «روضات الجنات» معاصر بود. در اصفهان درگذشت و در مقبره‏ى مخصوص خود، در دهلیز مسجد رحیم خان كه بنیان آن توسط خود ایشان بوه، به خاك سپرده شد. از آثارش: «جوامع الاول» یا «جوامع الكلم»، در اصول فقه؛ «فقه استدلالى»؛ شرح «المختصر النافع» محقق؛ «مناسك الحج»؛ «اجوبة مسائل المختلفة»؛ رساله‏ى «اصالة البراءة»؛ «رسالة فى الاصول الجاریة فى الشك»؛ رساله‏ى «اصالة الصحة»؛ رساله‏ى «العدالة»؛ رساله‏ى «قاعده‏ى لاضرر»؛ «رساله‏ى عملیه».

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.