ابوموسی محمد مدینی اصفهانی

(581 -501 ق)، حافظ و محدث. چون نسبتش به مدینه اصفهان مى‏رسد، مدینى نام گرفته است. در اصفهان به دنیا آمد و در همان جا برآمد. در طلب حدیث سفرها كرد و سپس به اصفهان بازگشت. او از ابوسعد محمد بن محمد مطرز و از ابومنصور محمد بن عبداللَّه بن مندویه و غانم بن ابونصر برجى و ابوعلى حداد و از ابوالفضل محمد بن طاهر مقدسى و هبةاللَّه بن حسن ابرقوهى و یحیى بن منده و محمد بن ابراهیم صالحانى و ابوغالب احمد بن عباس و عبدالواحد بن محمد صباغ دشتى و ابوالفتح اسماعیل بن فضل سراج و ابوالقاسم اسماعیل بن محمد تیمى و ابوطاهر اسحاق بن احمد راشتینانى و هبةاللَّه بن حصین بغدادى و ابوطیب حبیب بن ابومسلم تهرانى و ابوبكر عبدالجبار ابن فورویه و ابوالفتح رجاء بن ابراهیم خباز و ابوالقاسم طاهر بن احمد بزاز و ابوالخیر عبداللَّه بن مرزوق هروى و خجسته، بنت على بن ابوذر صالحانیه، و ام لیث دعجاء، بنت ابوسهل فضل بن محمد، و فاطمه، بنت عبداللَّه جوزدانیه، روایت كرد. او براى خود معجمى نوشت كه در آن از بیش از سیصد استادش روایت كرده است. وى كتاب «علوم الحدیث» حاكم نیشابورى را حفظ نمود و آن را بر استادش حافظ ابوالقاسم اسماعیل تیمى عرضه كرد و صحت آن را به تأیید رساند. ابوسعد سمعانى و ابوبكر محمد بن موسى حازمى و ابومحمد عبدالغنى مقدسى و ابومحمد عبدالقادر رهاوى و محمد بن مكى اصفهانى و ابونجیح محمد بن معاویه و ناصح عبدالرحمان ابن حنبلى از او حدیث شنیدند. عبداللَّه بن بركات خشوعى و جماعتى از وى اجازه روایت داشته‏اند. در اصفهان درگذشت و در مصلا دفن شد. او در حدیث و علوم آن تألیفات سودمندى دارد. از آثارش: «المغیث» یا «تتمة الغریبین»، در تتمه و تكمله «الغریبین» هروى؛ «الزیادات»، كه ذیلى بر كتاب «انساب المحدثین» استادش ابوالفضل مقدسى است؛ «تضییع العمر فى اصطناع المعروف الى اللئام»؛ «القنوت»؛ «الطوالات»؛ «الوظائف» و «اللطائف»؛ «عوالى التابعین»؛ تتمه «معرفة الصحابة» ابونعیم اصفهانى كه بیانگر تبحر اوست.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.