مسعود رازی

(س پنجم ق)، شاعر. از مداحان سلطان مسعود غزنوى (432 -421 ق) بود. زمانى كه عده‏اى از دشمنان سلطان به وى شوریدند، مسعود با قطعه‏اى او را اندرز داد و سلطان مسعود بر شاعر خشم گرفت و او را در زندانى در هندوستان حبس نمود. بعد از مدتى در جشن نوروز وى را بخشید و برایش صله فرستاد. صاحب «مجمع الفصحا» او را از شیعیان و مداح امیر مسعود غزنوى مى‏داند. تعدادى از تذكره‏ها او را همان مسعود غزنوى شاعر و مداح سلطان مسعود مى‏دانند و عده‏اى این دو را از هم جدا مى‏كنند. از وى اشعارى در تذكره‏ها نقل شده است.[1] یا مسعودى رازى. نام وى در ترجمان‏البلاغه كه به سال 507 تحریر شده مسعود غزنوى آمده است و چهار بیت از اشعار او در آن كتاب ثبت است كه دو بیت آن همانست كه در تاریخ بیهقى بنام مسعود رازى ذكر شده و آن در شرح جشن مهرگانى است كه امیرمسعود در سال 430 برپا داشته بود. عوفى در لباب‏الالباب از شاعرى به نام مسعود رازى نام برده كه در سلك همراهان مسعود غزنوى بوده است. نظامى عروضى در شمار شاعران عهد غزنوى یكى از بنام مسعودى ذكر كرده است. مسعودى یا مسعودى رازى معاصر سلطان مسعود در حدود سال 430 كه دچار غضب سلطان شده و به هندوستان تبعید گردید و بعد از آن خبر ما از احوال او منحصر است به این اشاره از ابوالفضل بیهقى كه مى‏گوید در روز پنجشنبه هیجدهم ماه جمادى‏الاخرى سال 431 ه.ق امیرمسعود «به جشن نوروز بنشست و هدیه‏هاى بسیار آورده بودند.. مسعود شاعر را شفاعت كردند سیصد دینار رحله فرمود و هزار دینار مشاهره هر ماهى از معاملات جیلم و گفت همانجا مى‏باید بود اما از ابیاتى كه بنام مسعود رازى در كتب تذكره آمده است غیر از این دو بیت: مخالفان تو موران بدند مار شدند برآر زود ز موران مار گشته دمار مده زمانشان زین بیش و روزگار مبر كه اژدها شود ار روزگار یابد مار و چند بیت دیگر بیشتر نمى‏باشد.

مسعود رازی

تازه های مشاهیر

بیشترین بازدید هفته