يکشنبه، 21 فروردين 1390
تخمین زمان مطالعه:
موارد بیشتر برای شما

مسعود سعد سلمان

مسعود سعد سلمان
(تو 440/ 439/ 438/ 425- وف 525/ 515 ق) شاعر. اصل وى از همدان بود. پدرش، سعد بن سلمان، ملازمت سلاطین دوره‏ى اول غزنوى را داشت و همراه امیر مجدود بن مسعود غزنوى به هندوستان رفت و از این زمان ساكن لاهور شد و سمت استیفاء دستگاه او را یافت. بنابراین مسعود سعد در لاهور به دنیا آمد. وى از ابتداى جوانى و به توصیه‏ى پدر به دربار غزنوى راه یافت. او ابتدا در خدمت سلطان ابراهیم غزنوى بود. و سپس ملازم سیف‏الدوله محمود، پسر سلطان ابراهیم شد و در شمار نزدیكان او به هند رفت و در آنجا شهرت یافت و در ردیف امراى بزرگ متعهد جنگها و فتحها بود. سیف‏الدوله در 480 ق مورد سوءظن پدر قرار گرفت و محبوس شد و همراه او عده‏اى از مقربانش از جمله مسعود سعد سلمان نیز به زندان افتادند. وى مدت هفت سال در قلعه‏هاى سو و دهك و سه سال در قلعه‏ى ناى زندانى بود و خود در اشعارش به این سه زندان اشاره مى‏كند. او در زندان سو، با شخصى به نام منجمى بهرامى آشنا شد و از او هیئت و نجوم آموخت. به قولى مسعود بر اثر تهمت حاسدان و خصوصا ابوالفرج رونى به زندان افتاد. بالاخره پس از سالها با شفاعت عمیدالملك ابوالقاسم خاص، از رجال دربار سلطان ابراهیم، از زندان آزاد شد و به لاهور بازگشت. وى در زمان سلطان مسعود بن ابراهیم غزنوى، مدتى به حكومت چالندر رسید ولى دوباره مورد غضب قرار گرفت و مدت هشت سال در قلعه‏ى مرنج محبوس گردید و آخرالامر به شفاعت ثقةالملك طاهر بن على بن مشكان، از رجال دربار مسعود، آزاد و به كتابدارى كتابخانه‏ى سلطنتى گماشته شد. بعد از مسعود، وى همچنان كتابدارى عضدالدوله شیرزاد بن مسعود و ملك ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود را به عهده داشت و آنان را مدح نیز مى‏گفت. به طور كلى مى‏توان گفت مسعود سعد سلمان یكى از بزرگترین قصیده‏سرایان ایران بود و بیشتر به سبك شاعران خراسان شعر مى‏گفت. هنرش در قصاید شكوایى بود و در این قصاید از شداید زندان، منت غربت، فراق پدر و مادر و فرزند، بى‏گناهى خود و اغراض دشمنان و غیره سخن گفته است. در بیان از شعرایى چون فردوسى منوچهرى، ناصر خسرو و عنصرى پیروى مى‏كرد از شعراى معاصر او مى‏توان راشدى، سید محمد بن ناصر علوى، امیر معزى، سنایى، عثمان مختارى و ابوالفرج رونى را نام برد. وى از علوم ادبى عصر خود كاملا بهره‏مند بود. به عربى شعرهاى عالى سروده كه اندكى از آن باقى مانده است. عده‏اى به او اشعار هندى نیز نسبت مى‏دهند. از آثارش: «دیوان» شعر، به فارسى، شامل قصیده و مثنوى و غزل و رباعى و مسمط و ترجیعات و مقطعات. «حبسیات» او نیز معروف است. محمد عوفى وى را صاحب سه «دیوان» فارسى، عربى و هندى مى‏داند. «ذكرة الشعراء» به اشتباه او را از شعراى دولت امیرعنصر المعالى منوچهر بن قابوس مى‏داند. بعضى از تذكره‏ها نیز مولد او را همدان یا جرجان مى‏دانند. تعدادى از تذكره‏ها نیز آورده‏اند كه وى بعد از آزاد شدن از زندان مرنج از مشاغل دیوانى كناره‏گیرى كرده است.[1] مسعود بن سعد بن سلمان. شاعر معروف نیمه دوم قرن پنجم و نیمه‏ى اول قرن ششم ه. اصل وى از همدان است و مولد و منشأ اولاهور بود. ولادت مسعود بین سالهاى 438 و 440 اتفاق افتاد و ظهور او در شاعرى مصادف بود با سلطنت سلطان ابراهیم غزنوى (493 -450) و هنگامى كه سیف‏الدوله محمود بن ابراهیم به سال 469 والى هندوستان شد، مسعود نیز در شمار نزدیكان او به هند رفت، سیف‏الدوله و ندیمان او در حدود سال 480 ه. به فرمان پدر (سلطان ابراهیم) تبعید و محبوس شدند. مسعود سعد از جمله آنان بود و هفت سال در قلعه‏هاى «دهك» (ه.م) و «سو» (ه.م) و سه سال در قلعه «ناى» (ه.م) زندانى شد و عاقبت یكى از مقربان سلطان بنام عمیدالملك عمادالدوله ابوالقاسم خاص نزد سلطان شفاعت كرد و او را از حبس بدر آورد (حدود 489 یا 490) و او بر سر ضیاع و عقار پدر رفت. پس از مرگ سلطان ابراهیم (493) پسرش مسعود (509 -493) به جاى او نشست و امارت هند را به پسر خود عضدالدوله شیرزاد داد و ابونصر هبةاللَّه پارسى را به وزارت و سپهسالارى او گماشت و این وزیر، شاعر را به حكومت چالندر (ه.م) منصوب كرد ولى ابونصر چندى بعد مغضوب و محبوس شد و یاران و عمال او به بند افتادند از جمله مسعود سعد بود كه او را معزول و به ضیاع و عقار او دست تطاول دراز كردند و عاقبت به فرمان سلطان در مرنج به حبس افكندند. پس از هشت سال ثقةالملك طاهر بن على بن مشكان شفاعت كرد و او رهائى یافت (حدود 500). از این پس وى سمت كتابدارى مسعود و ملك ارسلان بن مسعود و بهرامشاه بن مسعود داشت و آنان را مدح مى‏گفت و نزد ایشان تقرب داشت تا درگذشت. وفات او را به سال 515 نوشته‏اند. مسعود در قصیده‏سرایى ماهر و در حسبیات بیمانند است؛ قدرت او در بیان با كلمات برگزیده و مهارت وى در تنسیق تركیبات مشهود است. دیوان وى مكرر به طبع رسیده و حدود 16000 بیت دارد؛ دیوانش را نخستین بار سنائى غزنوى جمع‏آورى كرده است و غیر از دیوان فارسى دو دیوان تازى و هندى نیز به او نسبت داده‏اند.
تبلیغات در راسخون
نظرات کاربران
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
موارد بیشتر برای شما
منتظران موعود؛ از ادعا تا آمادگی برای ظهور
منتظران موعود؛ از ادعا تا آمادگی برای ظهور
تاثیر آموزش مجازی بر یادگیری؛ پیشرفت یا افت تحصیلی؟
تاثیر آموزش مجازی بر یادگیری؛ پیشرفت یا افت تحصیلی؟
حنظله با هک تلفن فرمانده اسرائیلی به اسناد یگان یاهالوم دست یافت + فیلم
play_arrow
حنظله با هک تلفن فرمانده اسرائیلی به اسناد یگان یاهالوم دست یافت + فیلم
معرفی سامانه ۱۳۶ بازرسی کل کشور از زبان آقای قاضی
play_arrow
معرفی سامانه ۱۳۶ بازرسی کل کشور از زبان آقای قاضی
غارتگر شورشی و آشوبگر برای فرانسه؛ قهرمان دانشجو و شجاع برای ایران!
play_arrow
غارتگر شورشی و آشوبگر برای فرانسه؛ قهرمان دانشجو و شجاع برای ایران!
نادر محمدی: روس‌ها فقط بخاطر پرتاب اوت من را نخواستند
play_arrow
نادر محمدی: روس‌ها فقط بخاطر پرتاب اوت من را نخواستند
حواشی جالب از درخشش گوش شکسته‌های ایرانی در خاک آمریکا
play_arrow
حواشی جالب از درخشش گوش شکسته‌های ایرانی در خاک آمریکا
ایران آمریکا را در خاورمیانه آواره کرد
play_arrow
ایران آمریکا را در خاورمیانه آواره کرد
درگیری لفظی نمایندگان آمریکا و کوبا در سازمان ملل بر سر سیاست‌های دولت ترامپ + فیلم
play_arrow
درگیری لفظی نمایندگان آمریکا و کوبا در سازمان ملل بر سر سیاست‌های دولت ترامپ + فیلم
رئیس پیشین ام‌آی۶: یمنی‌ها شکست‌ناپذیر هستند + فیلم
play_arrow
رئیس پیشین ام‌آی۶: یمنی‌ها شکست‌ناپذیر هستند + فیلم
دفاع از انسانیت؛ بالاترین جهاد و گم‌شده‌ انسان معاصر
دفاع از انسانیت؛ بالاترین جهاد و گم‌شده‌ انسان معاصر
تا در شکست، سر شکست / استوری فاطمیه
play_arrow
تا در شکست، سر شکست / استوری فاطمیه
استوری شروع فاطمیه / روضه مادرم شروع شد
play_arrow
استوری شروع فاطمیه / روضه مادرم شروع شد
قطع دست یک فروشنده در تنکابن در اثر حمله با شمشیر
play_arrow
قطع دست یک فروشنده در تنکابن در اثر حمله با شمشیر
قهرمانان کشتی آزاد و فرنگی ایران در حرم امام رضا(ع)
play_arrow
قهرمانان کشتی آزاد و فرنگی ایران در حرم امام رضا(ع)