معروف بغدادی

(وف بعد از 830 ق)، خطاط و شاعر. در بغداد به دنیا آمد و در این شهر به كسب دانش و هنر پرداخت. برخى او را شاگرد سعدالدین عراقى و بعضى شاگرد شمس‏الدین قطایى مى‏دانند. هنگامى كه سلطان احمد جلایر، در 784 ق قیام كرد و بر بغداد مستولى شد، معروف به دربار وى رفت و به امر كتابت مشغول گردید. پس از آن آهنگ اصفهان كرد و در دستگاه میرزا اسكندر گوركانى ملازم شد. در 817 ق زمانى كه شاهرخ تیمورى به اصفهان آمد، هنگام بازگشت به هرات، معروف را همراه خود به آن دیار برد و او را كاتب خاص خود گردانید. وى در آنجا با بعضى از دانشمندان، از جمله تاج الائمه‏ى خوارزمى مصاحب بود و برخى از هنرمندان مانند شمس‏الدین هروى خوشنویس، استاد بایسنقر میرزا، شاگرد او بودند. معروف به غیر از هنر خوشنویسى، طبع شعرى هم داشت و در جواب قصیده‏ى سلمان ساوجى، قصیده‏اى سروده است. در 830 ق هنگامى كه احمد لر به شاهرخ سوء قصد كرد، معروف را نیز چون از مصاحبان وى بود، متهم كردند كه در این واقعه دست داشته است و چند بار او را به پاى‏دار بردند ولى از قتلش چشم پوشیدند. سرانجام در قلعه‏ى اختیارالدین زندانیش كردند و معروف پس از اندك زمانى، در همان جا درگذشت. از آثار وى، اشعار متفرق و بعضى از اشعار خود اوست كه متن آن را به قلم كتابت خفى متوسط و عنوانها را به قلم رقاع كتابت خوش نوشته است و رقم نهاده: «كتبه العبد... معروف، احسن‏اللَّه حاله و الحمداللَّه رب العالمین»، حدود 788 -784 ق.

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.