ابوطالب میرزایی زنجانی

(تو 1330 ق)، عالم دینى. در زنجان به دنیا آمد. پس از فراگیرى مقدمات و سطوح به تهران آمد و معقول را از میرزا طاهر تنكابنى و علامه میرزا مهدى آشتیانى و اصول را از سید محمد تنكابنى فراگرفت. او مدت زمان كوتاهى نیز از محضر علماى مشهد استفاده نمود. آنگاه به قم مهاجرت كرد و در محضر آیت‏اللَّه حایرى یزدى و آیت‏اللَّه آقا سید محمد حجت و آیت‏اللَّه سید محمدتقى خوانسارى و آیت‏اللَّه بروجردى تلمذ نمود. سپس براى انجام امور دینى به رشت رفت و به اقامه‏ى جماعت در مسجد حضرت صاحب‏الزمان (عج) پرداخت. وى عهده‏دار سرپرستى و اداره‏ى مدرسه‏ى جامع رشت گردید. از آثارش: «حقائق التوحید»، استدلالى در دو جلد؛ «برهان الولایة»، به عربى در دو جلد؛ «فروغ تجلى در امامت»؛ « راه ترقى»، در امور اجتماعى به فارسى؛ «نفس و راه تكامل آن»، در روان‏شناسى؛ رساله‏اى در «لباس مشكوك»، به عربى؛ رساله‏ى «صلاة»؛ «العبر فى مسئلة الجبر و القدر»، رساله‏اى در جبر و تفویض؛ رساله‏ى «التحلى فى حقیقة التحلى»؛ رساله‏ى «قاعدة لا ضرر»؛ حواشى بر «اسفار» ملا صدرا؛ «النور الساطع»، در نبوت.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.