عبدالعال نجات اصفهانی

(وف 1140/ 1126/ 1122 ق)، منشى و شاعر، متخلص به نجات. معروف به میر نجات. وى از سادات كهكیلویه فارس و ساكن اصفهان بود. پدرش مستوفى و نویسنده‏اى عالم و محاسب بود كه میر عبدالعال، شغل پدر را در كارهاى دیوانى دنبال كرد. در عهد شاه سلیمان صفوى (1105 -1077 ق) از منشیان دربار شاهى بود و در دوره‏ى شاه سلطان حسین (1135 -1105 ق) در كتابخانه‏ى سلطنتى به خدمت اشتغال داشت. نجات خط نستعلیق را خوش مى‏نوشت، شعر نیز مى‏سرود و مهارتش در سرودن غزل و مثنوى بود. او شاگرد صائب تبریزى و دوست و همنشین میرزا طاهر وحید قزوینى و میرزا طاهر نصرآبادى بود. برخى از مؤلفان معتقدند كه «دیوان» میر نجات مشتمل بر حدود ده هزار بیت است و میرزا طاهر وحید بر آن دیباچه نوشته است، به آورده‏ى تعلیقات «تذكرة المعاصرین»، گلچین معانى گوید: "نسخه‏اى از دیوان او را كه من دیده‏ام، فاقد دیباچه مزبور بوده و تمام آن دیباچه را در منشآت وحید مى‏توان یافت." نام وى را میر عبدالعالى و عبدالمعال و نسبتش را قمى نیز ذكر كرده‏اند. او در اصفهان درگذشت و در محوطه‏ى آرامگاه آقا حسین خوانسارى دفن گردید. از آثارش: مثنوى «مسیر السالكین»، كه در 1085 ق سروده شده و یك هزار و دویست بیت از آن باقى مانده است، مثنوى «گل كشتى»، در اصطلاحات ورزشى و فنون كشتى كه در 1112 ق سروده شده است؛ «دیوان» شعر، در پنج هزار بیت.[1] میرنجات. عبدالعالى یا عبدالعال فرزند میرمحمد مؤمن حسینى شاعر قرن دوازدهم هجرى. از معاصران حزین و نصرآبادى و از منشیان و مستوفیان بنام عهد صفوى است. خط نستعلیق را خوب مى‏نوشته و شعر بسیار هم گفته است.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.