سعید نفیسی
(1354 -1274 ش)، نویسنده، مترجم، مورخ، مصحح، فرهنگنویس، استاد دانشگاه، روزنامهنگار و شاعر. در تهران به دنیا آمد. خانوادهى پدرى وى تا یازده پشت پزشك بودند و خود نوادهى حكیم برهانالدین نفیس، فرزند عوض كرمانى، صاحب «شرح اسباب». او تألیفات عدیدهاى در طب داشت كه برخى از آنها تا روزى كه طب قدیم در ایران تدریس مىشد، جزو كتب درسى بود. وى تحصیلات ابتدایى و متوسطه را در مدارس شرف و علمیه به پایان رساند و سپس براى ادامهى تحصیل به اروپا رفت و تحصیلات خود را در سوئیس و پاریس ادامه داد. در 1297 ش به ایران بازگشت و به تدریس زبان فرانسه در دبیرستانهاى اقدسیه و سنلویى پرداخت و نیز در مدارس علوم سیاسى، دارالفنون، مدرسهى عالى تجارت، مدرسهى صنعتى (هنرستان دولتى)، دارالمعلمین عالى و پس از تأسیس دانشگاه تهران، در دانشكدهى حقوق و سپس ادبیات به تدریس اشتغال ورزید. همچنین در وزارت فلاحت و تجارت و فواید عامه مشغول خدمت شد و به مشاغل چندى دست یافت. او مدتى مدیریت مجلهى «فلاحت و تجارت» و در 1301 ش سردبیرى مجلهى ادبى «پرتو» با مدیریت میرزا محمدعلى خان واله خراسانى و مدتى مدیریت و نویسندگى مجلهى «شرق» و نیز ریاست ادارهى امتیازات (ادارهاى كه براى ایجاد مراكز صنعتى و فعالیتهاى معدنى و انتشار روزنامهها و غیره مجوز صادر مىكرد) را به عهده داشت. نفیسى همچنین براى تدریس در دانشگاههاى كابل، قاهره و سنژوزف به كشورهاى افغانستان، مصر و لبنان سفر كرد. او در 1340 ش در رادیو برنامهى یادداشتهاى یك استاد را كه راجع به شرح حال چند تن از بزرگان علم و ادب بود، به مدت دو سال اجرا كرد. نفیسى سرانجام در بیمارستان شوروى (میرزا كوچك خان جنگلى فعلى) درگذشت. از آثار وى: «آخرین یادگار نادرشاه»، نمایشنامه؛ «احوال و اشعار رودكى»؛ «ایران در صد و هفتاد سال اخیر»؛ «بابك خرم دین، دلاور آذربایجان»؛ «بحرین و حقوق هزار و هفتصد ساله ایران»؛ «پورسینا و زندگى و كار و اندیشه و روزگار او»؛ «تاریخ اجتماعى و سیاسى ایران در دورهى معاصر»؛ «تاریخ ادبیات روسى»؛ «تاریخ تمدن ایران ساسانى»؛ «تاریخچهى ادبیات ایران»؛ «ستارگان سیاه»؛ «تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسى»؛ «فرهنگ فرانسه به فارسى»؛ «فرهنگ نامهى پارسى»؛ «ماه نخشب»؛ «فرنگیس»؛ «نیمه راه بهشت»؛ «آرزوهاى بر باد رفته»؛ ترجمه؛ «ایلیاد»، ترجمه؛ «تاریخ عمومى قرون معاصر»، ترجمه؛ «افسانههاى گریلف»، ترجمه؛ «دیوان» شعر.[1]
سعید فرزند علىاكبر ناظمالاطباء (و. 1274 ه.ش- ف. 23 آبان 1345) از استادان و نویسندگان مشهور ایران. سالها در دانشكدهى ادبیات دانشگاه تهران تاریخ تصوف و ملل و نحل و دروس دیگر را تدریس مىكرد و در دانشگاههاى خارج از كشور نیز مدتها به تدریس پرداخت. مقالهها و كتابهاى متعدد از او باقى است و از آثار مفید او باید احوال و اشعار رودكى را نام برد.
ارسال نظر
با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.
متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.
