محمدرضا نوعی خبوشانی

(وف 1019 ق)، شاعر. در خبوشان (قوچان)، از توابع نسا و باورد خراسان، به دنیا آمد. در كودكى به همراه پدر از وطن به گجرات هند رفت و پس از چندى بازگشت و در مشهد سكنى گزید و به همین علت به مشهدى نیز مشهور شد. سپس دوباره به هند سفر كرد و به دربار اكبرشاه رفت. وى در دربار چندى در خدمت میرزا یوسف خان رضوى مشهدى، از مقربان و ملازمان شاه، به سر برد و در شعر و سواركارى و كماندارى ماهر گشت. پس از آن به دربار شاهزاده دانیال، پسر اكبرشاه رفت و ملازم او گردید. بعد از فوت شاهزاده دانیال به خدمت عبدالرحیم خان، خان خانان درآمد و اشعارى در ستایش وى سرود. اواخر عمر نوعى، مقارن با سلطنت جهانگیر شاه بود كه چندى نیز در دربار وى به سر برد و به مداحى پرداخت. سرانجام در برهانپور درگذشت. صاحب «تاریخ ادبیات در ایران» به نقل از بعضى تذكره‏ها آورده است كه نوعى، به همراه پدر به كاشان رفت و در آنجا شاگردى محتشم كاشانى كرد و شعرش ترقى و پیشرفت نمود. سپس به همراهى میرحسین كفرى به هند رفت. اما صاحب «كاروان هند» با آوردن دلایلى این مطلب را رد كرده است. «تاریخ نظم و نثر» مثنوى «وامق و عذرا» را به وى نسبت مى‏دهد. از آثارش: مثنوى «سوز و گداز»، به وزن «خسرو و شیرین» نظامى؛ «ساقى‏نامه» در مدح عبدالرحیم خان و در حدود چهارصد بیت؛ «دیوان» شعر، شامل قصیده و ترجیع و تركیب و قطعه و غزل و رباعى و مثنوى، در حدود چهار هزار بیت.

تبلیغات در راسخون

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.