ابوسعید ابراهیم هروی

(وف 168/ 163 ق)، حافظ، فقیه و محدث. در اواخر روزگار صحابه‏ى صغار (آنان كه در زمان رحلت پیامبر (ص) كم سن و سال بودند) در هرات به دنیا آمد. اصلش از قریه‏ى باشان هرات بود. در نیشابور نشو و نما یافت. در طلب علم به مسافرت پرداخت و عده‏اى از تابعین را ملاقات نمود و از آنها حدیث شنید.از جمله از عبداللَّه بن دینار و ثابت بنانى و ابوحازم اعرج و ابواسحاق سبیعى و ساك بن حرب و موسى بن عقبه و ابوزبیر محمد بن مسلم قرشى و محمد بن زیاد جمحى قرشى و یحیى بن سعید انصارى. همچنین از منصور بن معتمر و ابى‏جمره ضبعى و عاصم بن بهدله و عاصم بن سلیمان و حسین معلم و آدم بن على و عبدالعزیز بن رفیع و ابوحصین عثمان اسدى و حمید طویل و حجاج بن حجاج باهل و عطاء بن ابى‏مسلم خراسانى و عبدالعزیز بن صهیب و مطر وراق و دیگران حدیث شنید. به بغداد رفت و در آنجا حدیث گفت. سپس به مكه رفت و در آنجا مجاور شد. فرزندش، عبدالخالق بن ابراهیم، و استادش، صفوان بن سلیم، و ابوحنیفه نعمان بن ثابت و محمد بن جعفر بن ابى‏كثیر و عبداللَّه بن مبارك و حفص بن عبداللَّه سلمى نیشابورى و ابوعامر عقدى و سفیان بن عیینه و خالد بن نزار و وكیع بن جراح و حسین بن ولید نیشابورى و عبدالرحمان بن عبداللَّه دشتكى رازى و غسان بن سلیمان هروى و برادرش، مالك بن سلیمان هروى، و عمر بن عبداللَّه بن رزین و عبدالرحمان بن مهدى و محمد بن سابق و معن قزاز و یحیى بن ابوبكر كرمانى و یحیى بن ضریس بجلى رازى و ابوحذیفه نهدى و عبدالرحمان بن سلام جمحى و محمد بن سنان عوقى و جماعتى دیگر از او روایت كرده‏اند. در مكه درگذشت. از آثارش: «السنن»، در فقه؛ «المناقب»؛ كتاب «العیدین»؛ كتاب «التفسیر».

ارسال نظر

با تشکر، نظر شما پس از بررسی و تایید در سایت قرار خواهد گرفت.

متاسفانه در برقراری ارتباط خطایی رخ داده. لطفاً دوباره تلاش کنید.